Normy i standardy

Środki Ochrony Indywidualnej (ŚOI) firmy ASATEX AG

W Unii Europejskiej (UE) Rozporządzenie (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej reguluje testowanie i certyfikację środków ochrony indywidualnej (ŚOI), w tym również produktów firmy ASATEX AG. Zgodnie z tym rozporządzeniem, producenci ŚOI muszą zapewnić, że ich produkty spełniają odpowiednie wymogi dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa przed wprowadzeniem ich do obrotu.

ASATEX AG poddaje swoje ŚOI badaniom przez jednostki oceniające zgodność. Mogą to być niezależne instytuty badawcze lub jednostki oficjalnie uznane przez państwa członkowskie UE. Jednostki te przeprowadzają obszerne testy, oceny i kontrole, aby upewnić się, że ŚOI spełniają surowe wymogi rozporządzenia.

ASATEX AG zapewnia, że jej produkty ŚOI są prawidłowo certyfikowane i oznakowane przed wprowadzeniem na rynek. Pracodawcy są zobowiązani do wyboru ŚOI najlepiej dopasowanych do specyficznych warunków pracy oraz do zapewnienia ich prawidłowego użytkowania, konserwacji i wymiany w razie potrzeby. W ten sposób gwarantowana jest kompleksowa ochrona pracowników w różnych środowiskach pracy.

Kategorie środków ochrony indywidualnej (ŚOI)

Kategorie środków ochrony indywidualnej (ŚOI) stanowią istotną podstawę ochrony pracowników w różnych środowiskach zawodowych. ŚOI obejmują szeroką gamę środków ochronnych opracowanych w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa osób pracujących w niebezpiecznych warunkach. Kategorie ŚOI są ustrukturyzowane według konkretnych zagrożeń i wymagań, odgrywając kluczową rolę w wyborze, użytkowaniu i pielęgnacji odpowiedniego sprzętu ochronnego.

Kategoria 1: Niska ochrona

Kategoria 1 środków ochrony indywidualnej (ŚOI) obejmuje środki ochronne przeznaczone do ochrony przed minimalnymi ryzykami i zagrożeniami. Ta kategoria dotyczy sytuacji, w których ryzyko odniesienia obrażeń jest uważane za minimalne. Obejmuje proste ŚOI, które są wygodne i łatwe w użyciu, nie wymagając specjalnych instrukcji ani szkoleń.

Kategoria 2: Średnia ochrona

Kategoria 2 środków ochrony indywidualnej (ŚOI) dotyczy sytuacji, w których mogą wystąpić umiarkowane ryzyka i zagrożenia. Ta kategoria obejmuje sprzęt ochronny oferujący wyższy stopień ochrony niż kategoria 1 i została opracowana dla środowisk pracy, w których ryzyko obrażeń nie jest ekstremalnie wysokie, ale mimo to pozostaje istotne.

Kategoria 3: Wysoka ochrona

Kategoria 3 środków ochrony indywidualnej (ŚOI) dedykowana jest ochronie przed poważnymi ryzykami i zagrożeniami, które mogą stanowić znaczne zagrożenie dla zdrowia lub nawet sytuacje zagrażające życiu użytkownika. Ta kategoria dotyczy środowisk pracy, w których mogą wystąpić szczególnie niebezpieczne warunki, takie jak ekstremalne ciepło, promieniowanie, skażenie chemiczne lub zagrożenia biologiczne.

Przegląd interaktywny: Zachęcamy do skorzystania z poniższego zestawienia, aby dowiedzieć się więcej o poszczególnych normach. Można wyszukiwać według norm, artykułów lub treści. Należy jednak wziąć pod uwagę, że są to informacje ogólne dotyczące norm. Prosimy pamiętać, że niektóre produkty uzyskują certyfikację danej normy dopiero w połączeniu z innymi, dodatkowymi normami. W razie pytań prosimy o kontakt z jednym z naszych doradców.

Normy i standardy

Poniżej wymieniliśmy najważniejsze normy dotyczące naszej odzieży ochronnej. Zawierają one informacje o właściwościach i oznaczeniach.

Środki ochrony indywidualnej (ŚOI)

W Unii Europejskiej (UE) rozporządzenie (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej reguluje testowanie i certyfikację środków ochrony indywidualnej (ŚOI), w tym środków ASATEX AG. Zgodnie z tym rozporządzeniem producenci środków ochrony indywidualnej muszą zapewnić, że ich produkty spełniają odpowiednie wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa przed wprowadzeniem ich na rynek.

ASATEX AG zleca testowanie środków ochrony indywidualnej jednostkom oceniającym zgodność. Mogą to być niezależne instytuty badawcze lub organy oficjalnie uznane przez państwa członkowskie UE. Organy te przeprowadzają szeroko zakrojone testy, oceny i kontrole w celu zapewnienia, że ŚOI spełniają surowe wymagania przepisów.

ASATEX AG zapewnia, że jego produkty PPE są prawidłowo certyfikowane i oznakowane przed wprowadzeniem ich na rynek. Pracodawcy są zobowiązani do wyboru najbardziej odpowiednich ŚOI dla konkretnych warunków pracy i zapewnienia, że są one używane prawidłowo, konserwowane i odnawiane w razie potrzeby. Zapewnia to pełną ochronę pracowników w różnych środowiskach pracy.

Kategorie środków ochrony indywidualnej (ŚOI)

Kategorie środków ochrony indywidualnej (ŚOI) stanowią podstawę ochrony pracowników w różnych środowiskach pracy. ŚOI obejmują szeroki zakres sprzętu ochronnego zaprojektowanego w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa osób pracujących w niebezpiecznych środowiskach pracy. Kategorie środków ochrony indywidualnej są uporządkowane zgodnie z określonymi zagrożeniami i wymaganiami oraz odgrywają kluczową rolę w wyborze, stosowaniu i konserwacji odpowiedniego sprzętu ochronnego.

Kategoria 1: Niska ochrona

Kategoria 1 środków ochrony indywidualnej (ŚOI) obejmuje środki ochrony przeznaczone do ochrony przed niewielkimi zagrożeniami i niebezpieczeństwami. Kategoria ta dotyczy sytuacji, w których ryzyko obrażeń jest uważane za minimalne. Obejmuje ona proste ŚOI, które są wygodne i łatwe w użyciu, nie wymagając specjalnych instrukcji ani szkoleń.

Kategoria 2: Umiarkowana ochrona

Kategoria 2 środków ochrony indywidualnej (ŚOI) dotyczy sytuacji, w których może wystąpić umiarkowane ryzyko i zagrożenie. Ta kategoria obejmuje sprzęt ochronny, który zapewnia wyższy poziom ochrony niż kategoria 1 i jest przeznaczony do środowisk pracy, w których ryzyko obrażeń, choć nie jest bardzo wysokie, jest znaczące.

Kategoria 3: Wysoka ochrona

Kategoria 3 środków ochrony indywidualnej (ŚOI) jest przeznaczona do ochrony przed poważnymi zagrożeniami i niebezpieczeństwami, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia użytkowników. Kategoria ta dotyczy środowisk pracy, w których mogą wystąpić szczególnie niebezpieczne warunki, takie jak ekstremalne ciepło, promieniowanie, skażenie chemiczne lub zagrożenia biologiczne.

EN 149 - Sprzęt ochrony układu oddechowego - Półmaski filtrujące chroniące przed cząstkami

Określa wymagania dotyczące półmasek filtrujących i masek pełnotwarzowych do ochrony dróg oddechowych. Półmaski zakrywają usta i nos, podczas gdy maski pełnotwarzowe zakrywają całą twarz. Klasa ochrony maski jest zróżnicowana na podstawie maksymalnego stężenia w miejscu pracy (= wartość MAK):

FFP1: Półmaski z ochroną do 4-krotności maksymalnego dopuszczalnego stężenia w miejscu pracy.

FFP2: Półmaski z ochroną do 10-krotności maksymalnego dopuszczalnego stężenia w miejscu pracy (pełne maski do 15-krotności).

FFP3: Półmaski z ochroną do 30-krotności maksymalnego dopuszczalnego stężenia w miejscu pracy (maski pełnotwarzowe do 400-krotności).

EN 343:2019 - Odzież ochronna - Odzież chroniąca przed gorącem i płomieniem

Do krótkotrwałego kontaktu z płomieniami i co najmniej jednym rodzajem ciepła odpowiednia jest odzież przetestowana zgodnie z niniejszą normą europejską. Rozróżnia się następujące rodzaje ciepła:

Odporność na przenikanie wody:

Klasa1: -
Klasa2: > 800 mmH2O
Klasa3: > 1.300 mmH2O
Klasa4: >= 20.000 mmH2O

Odporność na przenikanie pary wodnej:

Klasa1: Ret ponad 150
Klasa2: < 20 Ret ≤ 40
Klasa3: Ret < 20
Klasa4: Ret < 10

R lub X: R oznacza, że produkt został przetestowany pod kątem zraszania od góry, X oznacza, że ten test nie został przeprowadzony.

EN 343:2019 - Odzież ochronna - Ochrona przed ciekłymi chemikaliami - Metoda badania: Odporność materiałów na przenikanie cieczy

EN 374 - Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami

EN 374-1 Terminologia i wymagania dotyczące działania

Norma EN ISO 374-1 określa wymagania dotyczące rękawic chroniących przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi. Ma ona zastosowanie w połączeniu z podstawową normą DIN EN 420 (wymagania ogólne). Rozróżnia się łącznie trzy typy wydajności:

Klasy typu
Typ A: Rękawica ochronna ma odporność na przenikanie przez co najmniej 30 minut dla co najmniej 6 testowanych substancji chemicznych.
Typ B: Odporność rękawic ochronnych na przenikanie wynosi co najmniej 30 minut dla każdej z co najmniej 3 badanych substancji chemicznych.
Typ C: Rękawica ochronna ma odporność na przenikanie przez co najmniej 10 minut dla co najmniej 1 badanej substancji chemicznej.

EN 374-2 Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami.

Określanie odporności na przenikanie

EN 374-3 Rękawice chroniące przed substancjami chemicznymi i mikroorganizmami

Określanie odporności materiałów na przenikanie substancji chemicznych

EN 374-4 Rękawice chroniące przed substancjami chemicznymi i mikroorganizmami

Określanie odporności na degradację przez substancje chemiczne.

EN 374-5 Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami.

Norma opisuje terminologię i wymagania dotyczące działania w przypadku zagrożeń ze strony mikroorganizmów. Rozróżnia się dwa rodzaje rękawic:

- Rękawice chroniące przed bakteriami i grzybami
- Rękawice chroniące przed bakteriami, grzybami i wirusami

Norma jest wyraźnie oznaczona na rękawicach piktogramem "Ochrona przed mikroorganizmami". W przypadku ochrony przed wirusami pod piktogramem umieszczony jest napis "VIRUS". W tym przypadku przetestowano szczelność przed przenikaniem bakteriofaga Phi-X174.

EN 381 - Odzież ochronna dla użytkowników ręcznych pilarek łańcuchowych

Część 1: Stanowisko badawcze do badania odporności na przecięcie piłą łańcuchową Część 2: Metoda badania osłon nóg
Część 3: Metoda badania obuwia
Część 4: Metoda badania rękawic ochronnych do pił łańcuchowych
Część 5: Wymagania dotyczące osłon nóg

Typ A: Osłona przednia zakrywająca częściowo każdą nogę (180°) oraz dodatkowe 5 cm wewnętrznej części prawej nogi i 5 cm zewnętrznej części prawej nogi.

Typ B: Identyczny jak typ, ale z dodatkową ochroną 5 cm po wewnętrznej stronie lewej nogi.

Typ C: Obejmuje każdą nogę dookoła. Ochrona zaczyna się od rąbka nogawki spodni i kończy 20 cm powyżej krocza i co najmniej 50 cm poniżej paska.

Część 7: Wymagania dotyczące rękawic ochronnych dla pilarek łańcuchowych
Część 8: Metody badania getrów ochronnych do pilarek łańcuchowych
Część 9: Wymagania dotyczące getrów ochronnych do pilarek łańcuchowych
Część 10: Metody badań ochraniaczy górnej części ciała
Część 11: Wymagania dotyczące ochraniaczy górnej części ciała

Zarówno z przodu, jak i z tyłu kurtki, norma określa minimalną powierzchnię wkładki ochronnej na ramionach, rękawach i klatce piersiowej. Z przodu rękawów wkład ochronny musi pokrywać co najmniej 80% całkowitej powierzchni, a niezabezpieczona powierzchnia rękawów nie może przekraczać 70 mm (mierząc od rąbka rękawa).

EN 388:2016 + [a.b.c.d.e.f] - Rękawice chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi

a	► Odporność na ścieranie	0 bis 4
b	► Odporność na przecięcie	0 bis 5
c	► Odporność na rozdarcie	0 bis 4
d	► Odporność na przebicie	0 bis 4
e	► Opór cięcia (ostrze proste)	A bis F
f	► Test ochrony przeciwwstrząsowej	P

Istnieją znaczne różnice w procedurze testowej i uzyskanych wynikach między dwoma wariantami ochrony przed przecięciem (ostrze proste lub okrągłe). Ponieważ wyniki obu metod są bardzo różne, wartości testowe należy również rozpatrywać niezależnie od siebie.

Metoda testowa z okrągłymi ostrzami lepiej nadaje się do oceny ochrony podczas pracy z lekkimi, ostrymi przedmiotami, podczas gdy test z prostymi ostrzami zapewnia lepszą ocenę pracy z różnymi efektami siły lub zagrożeniami typu uderzeniowego.

EN 407:2004 + [a.b.c.d.e.f] - Ochrona przed zagrożeniami termicznymi

Norma ta dotyczy ochrony rękawic przed zagrożeniami termicznymi. Obejmują one ciepło kontaktowe, ciepło promieniowania i rozpryski. W teście uwzględniono następujące kryteria:

a	► Zachowanie podczas spalania	0 bis 4
b	► Ciepło kontaktowe	0 bis 4
c	► Ciepło konwekcyjne	0 bis 4
d	► Promieniowanie cieplne	0 bis 4
e	► Małe rozpryski stopionego metalu	0 bis 4
f	► Duże ilości stopionego metalu	0 bis 4

Wyższe wartości oznaczają lepszy wynik testu. Wartość "X" oznacza, że rękawica nie została przetestowana zgodnie z tym kryterium. Przy wartości <3, taka rękawica nie może mieć kontaktu z otwartym ogniem.

EN 420 - Podstawowa norma dotycząca rękawic ochronnych

Norma ta określa ogólne wymagania dotyczące rękawic ochronnych. Wymagania te obejmują zasady projektowania, wykonanie, odporność materiału na przenikanie wody, nieszkodliwość, komfort, wydajność, oznakowanie producenta i informacje, które mają być dostarczone przez producenta.

EN 421

Rękawice chroniące przed promieniowaniem jonizującym i skażeniem radioaktywnym

Norma europejska EN 421 określa wymagania i metody testowania rękawic chroniących przed promieniowaniem jonizującym i skażeniem radioaktywnym.

Wymagania normy EN 421

szczelność na ciecze i przejście testu na przenikanie zgodnie z normą EN ISO 374
Przejście testu szczelności na ciśnienie powietrza i wysoka odporność na przenikanie pary wodnej
Aby chronić przed promieniowaniem jonizującym, rękawice EN 421 muszą zawierać określony procent ołowiu lub równoważnego metalu

EN 455 - Rękawice medyczne jednorazowego użytku

Aby rękawice jednorazowego użytku zostały zatwierdzone do użytku w branży medycznej, muszą spełniać wymagania normy EN 455 określone w dyrektywie 93/42/EWG. Norma ta jest podzielona na cztery części:

455-1 - Szczelność

Pierwsza część (EN 455-1) dotyczy tego, czy rękawice jednorazowe są szczelne. W tym celu do rękawicy jednorazowej wlewa się losowo 1000 ml wody o temperaturze od 15 do 35 stopni Celsjusza przez dwie do trzech minut. Test przepuszczalności wody przeprowadzany jest dwukrotnie. Najpierw, natychmiast po napełnieniu wodą, sprawdza się, czy woda wydostaje się z rękawicy. Po 2 do 3 minutach przeprowadzana jest kolejna kontrola, aby sprawdzić, czy rękawica jednorazowa jest nadal szczelna. W ten sposób sprawdzana jest cała rękawica aż do ostatnich 4 cm przy krawędzi mankietu.

Nieszczelność na krawędzi mankietu nie jest bardzo problematyczna, ponieważ zazwyczaj tylko dłonie lub palce mają kontakt z potencjalnie zanieczyszczonymi powierzchniami i przedmiotami. Akceptowany poziom jakości dla rękawic medycznych musi wynosić co najmniej 1,5 (AQL 1,5). Ten poziom jakości jest również testowany za pomocą odpowiedniej próbki.

455-2: właściwości fizyczne

Druga część normy (EN 455-2) sprawdza właściwości fizyczne rękawic. Obejmują one wymiary oraz odporność na rozdarcie rękawic jednorazowych. Aby rękawice jednorazowe były oficjalnie zgodne z normą europejską 455, należy pobrać próbki co najmniej 13 rękawic z każdej wyprodukowanej partii.

455-3: Ocena biologiczna - proszki, substancje chemiczne, endotoksyny

Testy odnoszące się do trzeciej części normy europejskiej 455 (EN 455-3) dostarczają informacji na temat tego, czy i w jakim stopniu endotoksyny, proszki, substancje chemiczne i wymywalne białka mogą być obecne w rękawicach.

Ta trzecia część normy EN 455 określa wartości graniczne dla substancji chemicznych, endotoksyn itp., które nie mogą zostać przekroczone, jeśli rękawica ma być zgodna z tą normą, a tym samym zatwierdzona do użytku medycznego.

Ponadto norma EN 455-3 opisuje również odpowiednie metody testowania, które producent lub odpowiedzialny tester powinien stosować do testowania zawartości białek, substancji chemicznych i endotoksyn w rękawicach.

Ponieważ rękawice nie mogą być sprzedawane po tych testach, nie testuje się każdej pojedynczej rękawicy, ale losowe próbki.

455-4: Okres trwałości

Czwarta część normy EN455 (EN 455-4) dotyczy okresu trwałości rękawic jednorazowych. Zwykle wynosi on pięć lat od daty produkcji.

Aby móc podać realistyczny okres trwałości wkrótce po wyprodukowaniu, najpierw przeprowadza się przyspieszone określenie okresu trwałości po wyprodukowaniu. W tym celu symuluje się starzenie rękawic w specjalnym piecu. Następnie rękawica jednorazowa ma bardzo podobne, jeśli nie takie same właściwości, jak rękawica po trzech latach. Po tym przyspieszonym starzeniu rękawica jednorazowa jest ponownie testowana pod kątem szczelności (EN455-1) oraz odporności na rozdarcie (EN455-2). Ponadto sprawdza się, czy rękawica jednorazowa jest nadal odpowiednia do zamierzonego zastosowania. Jeśli rękawica pomyślnie przejdzie te trzy testy, można wstępnie stwierdzić, że jest ona trwała przez trzy lata.

To, czy rękawica jednorazowa jest ostatecznie trwała przez 5 lat, jest sprawdzane ponownie po upływie tego czasu w przypadku rękawic, które faktycznie mają pięć lat. Ponownie stosuje się testy EN 455-1 i EN 455-2, a także weryfikację przydatności do zamierzonego zastosowania.

W przypadku sterylnych rękawic jednorazowych sprawdza się również, czy sterylne opakowanie jest nadal nienaruszone po pięciu latach. Okres trwałości musi być wyraźnie widoczny na najmniejszym opakowaniu, tj. na pudełku rękawic. Ważne jest, aby informacja o okresie przydatności do użycia była nadal czytelna po upływie pięciu lat. Ponadto konieczne jest umieszczenie na pudełkach z rękawicami informacji o prawidłowym przechowywaniu. Zazwyczaj robi się to za pomocą prostych obrazków (piktogramów).

EN 511:2006 - Rękawice chroniące przed zimnem

Poniższe kryteria wskazują, jak dobrze rękawice chronią dłonie podczas pracy w niskich temperaturach:

► Zimno konwekcyjne: 0 do 4
► Zimno kontaktowe: 0 do 4
► Wodoodporność: od 0 do 1

Wyższe wartości oznaczają lepszy wynik testu. Wartość "X" oznacza, że rękawica nie została przetestowana zgodnie z tym kryterium.

EN 531 - Odzież ochronna - Odzież chroniąca przed gorącem i płomieniem

Ograniczone rozprzestrzenianie się płomienia: A
Ochrona przed ciepłem konwekcyjnym: B1 - B5
Ochrona przed promieniowaniem cieplnym: C1 - C4
Ochrona przed ciekłym żelazem: E1 = 60g - 120g
Ochrona przed ciekłym żelazem: E2 = 121g - 200g
Ochrona przed ciekłym żelazem: E3 >= 201g

W międzyczasie norma EN 531 została zastąpiona normą EN ISO 11612.

EN 1073 - Odzież chroniąca przed skażeniem promieniotwórczym

Część 1: Wymagania i metody badań dotyczące wentylowanej odzieży chroniącej przed skażeniem promieniotwórczym cząstkami stałymi

Część 2: Wymagania i metody badań dla niewentylowanej odzieży chroniącej przed skażeniem promieniotwórczym cząstkami stałymi.

Wyróżnia się trzy klasyfikacje skuteczności z docelowym współczynnikiem ochrony przed przenikaniem aerozoli małych cząstek (0,6 mikrometra):

Klasa 1 = docelowy współczynnik ochrony 5
Klasa 2 = docelowy współczynnik ochrony 50
Klasa 3 = docelowy współczynnik ochrony 500

EN 1149 - Odzież ochronna - Właściwości elektrostatyczne

Opisuje wymagania dotyczące odzieży przewodzącej prąd elektryczny. Odzież ta jest uziemiona, na przykład poprzez połączenie jej z przewodzącym obuwiem, w celu ograniczenia powstawania iskier, a tym samym ryzyka wybuchu. Norma jest dalej podzielona na:

EN 1149-1 Część 1: Metoda badania do pomiaru rezystancji powierzchniowej.
EN 1149-2 Część 2: Metoda testowa do pomiaru rezystancji elektrycznej przez materiał (rezystancja kontaktowa).
EN 1149-3 Część 3: Metoda badania do pomiaru zaniku ładunku.
EN 1149-5 Część 5: Wymagania eksploatacyjne dla materiałów i wymagania projektowe.

EN 12477 - Rękawice ochronne dla spawaczy

Norma EN 12477 definiuje rękawice ochronne do spawania ręcznego, cięcia i pokrewnej obróbki metali. Są one zgodne z podstawową normą EN 420, ale mają znacznie dłuższą osłonę przedramienia w celu ochrony przed odpryskami spawalniczymi. Norma rozróżnia dwa typy rękawic.

Typ A: Rękawice te spełniają wyższe wymagania i są zalecane do ciężkich procesów spawania.
Typ B: Rękawice te zapewniają większą swobodę ruchów i są preferowane do spawania metodą TIG.

Rękawice spawalnicze muszą być wyraźnie oznaczone jako typ A lub B.

EN 12941 - Sprzęt ochrony układu oddechowego - Sprzęt filtrujący z przyłbicą lub maską

Określa minimalne wymagania dla systemów ochrony dróg oddechowych w połączeniu z hełmem lub maską. Istnieją trzy stopnie ochrony w zależności od wycieku do wewnątrz (nieszczelności). Maksymalny dopuszczalny przeciek wewnętrzny wynosi:

Stopień ochronyTH1: <15%
Stopień ochronyTH2: <2%
Stopień ochronyTH3: <0,2%

EN 13034 - Odzież chroniąca przed ciekłymi chemikaliami

Określa wymagania dotyczące nieprzepuszczającej cieczy lub ograniczonej w użyciu odzieży chroniącej przed chemikaliami. Odzież ta chroni przed lekkimi rozpryskami i aerozolami (np. z aerozoli) chemikaliów, których działanie jest sklasyfikowane jako niskie ryzyko. W przypadku zanieczyszczenia odzieży ochronnej daje to użytkownikowi wystarczająco dużo czasu na podjęcie odpowiednich środków ochronnych. Ochrona tej odzieży jest zatem ograniczona (sprzęt typu 6 i PB [6]).

EN 13758 - Wyroby włókiennicze - Właściwości ochronne przed promieniowaniem słonecznym ultrafioletowym

Norma europejska EN 13758-2 określa wymagania dotyczące etykietowania odzieży przeznaczonej do ochrony użytkownika przed promieniowaniem słonecznym ultrafioletowym. Odzież znormalizowana zgodnie z normą EN 13758-2 chroni użytkownika przed promieniowaniem UVA i UVB pochodzącym ze światła słonecznego. W pewnych warunkach działanie ochronne odzieży może również zostać utracone. Na przykład, jeśli odzież jest mokra lub zużyta. Dlatego też odzież powinna być pielęgnowana i traktowana zgodnie z instrukcjami znajdującymi się wewnątrz.

Współczynnik ochrony przed promieniowaniem UV UPF (UPF = Ultra Violet Protection Factor) tkaniny jest określany. Norma EN 13758 wykorzystuje widmo słoneczne z Albuquerque (USA), które odpowiada w przybliżeniu promieniowaniu słonecznemu w południowej Europie.

Zakres UPF	Ochrona	% ekranowania promieniowania UV	Klasy etykietowania
15-24	Dobry	93,3 - 95,8 %	15, 20
25-39	Bardzo dobry	96 - 97,4 %	25, 30, 35
40-50+	Doskonały	97,5 - 98+ %	40, 45, 50, 50+

EN 14058 - Odzież ochronna - Odzież chroniąca przed chłodnym środowiskiem

Niniejsza norma europejska określa wymagania i metody badań właściwości użytkowych odzieży przeznaczonej do ochrony ciała przed chłodem. Testowana odzież powinna być używana w środowisku o temperaturze powietrza -5°C i wyższej. Etykieta musi wskazywać klasyfikację odporności termicznej.

Poziom wydajności

a Odporność termiczna (wartość RcT)
b Przepuszczalność powietrza (opcjonalnie)
c Wodoszczelność (opcjonalnie)
d Izolacja termiczna za pomocą ruchomego/statycznego manekina (opcjonalnie)

Opór cieplny

Wartość RcT jest określana dla wszystkich warstw odzieży łącznie. Rozróżnia się 3 klasy:

Odporność termiczna	RcT w m2.K/W
Klasa 1	0,06 ≤ Rct < 0,12
Klasa 2	0,12 ≤ Rct < 0,18
Klasa 3	0,18 ≤ Rct < 0,25

Przepuszczalność powietrza (opcjonalnie)

Opcjonalnie odzież może być testowana pod kątem przepuszczalności powietrza. W tym przypadku rozróżnia się 3 klasy, w których mierzy się przydatność produktu do określonych prędkości wiatru. Klasa 3 zapewnia największą ochronę przed wiatrem.


Klasa 1	WG < 1 m/s
Klasa 2	1 m/s ≤ WG < 5 m/s
Klasa 3	WG 5 ≥ m/s

Wodoodporność (opcjonalnie)

Opcjonalny jest również test wodoodporności zgodnie z normą EN 14058. Tym razem wyróżniono dwie klasy, z których klasa 2 zapewnia najwyższą ochronę.


Klasa 1	8000 Pa ≤ Wp ≤ 13.000 Pa
Klasa 2	Wp > 13.000Pa

EN 14126 - Odzież ochronna - Wymagania użytkowe i metody badań odzieży chroniącej przed czynnikami zakaźnymi

W przypadku substancji biologicznych ta norma europejska testuje zdolność ochronną materiału przed biologicznie skażonymi płynami (bakteriami). Materiał odzieży ochronnej jest wystawiany na działanie cieczy zawierającej bakterie i testowany w celu sprawdzenia, czy bakterie przeniknęły przez materiał.

Norma jest podzielona na następujące części

1. wymagania dotyczące materiału
1.1 Wymagania ogólne
1.2 Wymagania mechaniczne i wymagania dotyczące palności
1.3 Wymagania chemiczne
1.4 Wymagania dotyczące odporności na przenikanie czynników zakaźnych
2. wymagania dotyczące wydajności szwów, połączeń i laminacji
3. wymagania dotyczące wydajności całego kombinezonu

Rodzaje odzieży ochronnej zgodnie z normą EN 14126:

Typ	Opis	odpowiedni standard
1a-B, 1b-B, 1c-B	gazoszczelny	EN 943-1, EN 943-2
2-B	Brak gazoszczelności	EN 943-1, EN 943-2
3-B	Ochrona przed ciśnieniem ciekłych chemikaliów	EN 14605
4-B	Ochrona przed ciekłymi aerozolami (strugoszczelna)	EN 14605
5-B	Ochrona przed unoszącymi się w powietrzu cząstkami stałymi	ISO 13982-1
6-B	Ograniczona ochrona przed ciekłymi chemikaliami (rozpylona mgła)	EN 13034

DIN EN 14325:2018-08 Odzież chroniąca przed chemikaliami - Metody badań i klasyfikacja właściwości materiałów, szwów, połączeń i kratownic

Norma ta jest tak zwaną normą referencyjną, do której mogą odnosić się w całości lub w części inne normy dotyczące działania odzieży chroniącej przed chemikaliami. Określa ona zakres wydajności i metody testowania materiałów stosowanych w odzieży chroniącej przed chemikaliami.

Norma EN 14325 zawiera tabele klasyfikacyjne dla wszystkich właściwości fizycznych wymaganych przez różne normy:

Odporność na ścieranie
Odporność na zerwanie przy zginaniu
Odporność na rozerwanie trapezowe
Odporność na rozerwanie
Wytrzymałość na rozciąganie
Odporność na przebicie
Odporność na przenikanie substancji chemicznych
Odporność na przenikanie i odpychanie
Wytrzymałość szwów

Obejmuje to również rękawice i obuwie, ponieważ mogą one stanowić integralną część odzieży ochronnej.

EN 14605:2005 + A1:2009 - Odzież chroniąca przed ciekłymi chemikaliam

Norma EN 14605 definiuje wymagania dotyczące odzieży chroniącej przed chemikaliami z wodoszczelnymi (typ 3) lub strugoszczelnymi (typ 4) połączeniami między częściami odzieży, w tym odzieży zapewniającej ochronę tylko części ciała (typy PB [3] i PB [4]).

Typy 3 i 4 odnoszą się do odzieży, która chroni co najmniej tułów, ramiona i nogi (kombinezony lub kombinezony). Typy PB [3] i PB [4] (częściowa ochrona ciała) są używane na przykład do ocieplaczy na ramiona lub fartuchów, które zakrywają tylko część ciała.

EN 14683:2019-10 - Medyczne maski twarzowe - Wymagania i metody badań

Niniejsza norma ma zastosowanie wyłącznie do masek używanych w medycznych środowiskach pracy. Nie ma zastosowania do masek przeznaczonych do ochrony osobistej w życiu codziennym. Opisuje konstrukcję i projekt, a także wymagania dotyczące wydajności i metody testowania.

Norma DIN EN 14683 rozróżnia dwie kategorie:

Typ I: niska ochrona przed zakażeniami i patogenami, dobra ochrona dla większych kropel.
Typ II(R): wyższa skuteczność filtrowania bakterii oraz, w przypadku typu IIR, dodatkowa odporność na zachlapanie.

EN 16350 - Rękawice ochronne - Właściwości elektrostatyczne

Norma ta ustanawia dodatkowe wymagania dla rękawic ochronnych noszonych w środowiskach zagrożonych wybuchem. Określa ona metodę badania i wymagania dotyczące działania, etykietowania i informacji na temat rozpraszających ładunki elektrostatyczne rękawic ochronnych w celu zminimalizowania ryzyka wybuchu. Norma ta służy jako podstawa do wprowadzenia na rynek kombinezonów chroniących przed chemikaliami zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG dotyczącą środków ochrony indywidualnej. Jej celem jest ustanowienie jednolitego poziomu bezpieczeństwa. Potencjalnymi użytkownikami tej normy są instytuty badawcze, jednostki certyfikujące i producenci.

Minimalne wymagania zgodnie z normą EN 16350:

Rezystancja styku musi być mniejsza niż 100 megaomów (Rv < 1,0 x 108 Ω).
Rezystancja styku Rv jest testowana zgodnie z normą EN 1149-2.
Atmosfera testowa do określenia rezystancji styku musi składać się z temperatury powietrza 23 ± 1 °C i wilgotności względnej 25 ± 5 %.
Mierzonych jest pięć próbek, a każda zmierzona wartość musi być zgodna z wartością graniczną.

EN 17353 - Odzież ochronna - Sprzęt zwiększający widoczność w sytuacjach średniego ryzyka

Odzież z certyfikatem DIN EN 17353 zapewnia użytkownikowi zwiększoną widoczność. Jest zatem podobna do normy EN ISO 20471 dotyczącej ochrony o wysokiej widoczności, ale z zasadniczą różnicą, że jest przeznaczona tylko do zastosowań o średnim ryzyku. Zastępuje ona normy EN 1150 i EN 13356.

W ramach normy rozróżnia się dwa typy: typ A jest przeznaczony wyłącznie do użytku w świetle dziennym, a typ B wyłącznie do użytku w ciemności i o zmierzchu. Typ B jest dalej podzielony na 3 typy (B1-B3). Rozróżnia to, czy widoczny jest ruch czy sylwetka.

Rodzaje	Zakres zastosowania	Żądanie
Typ A	Tylko w świetle dziennym	Tylko materiał fluorescencyjny
Typ B	Tylko w ciemności	Tylko materiał odblaskowy
Typ AB	Światło dzienne, zmierzch i ciemność	materiał fluorescencyjny i odblaskowy

Oba typy są również możliwe jako kombinacja typu AB. Efekt jest jednak niższy niż w przypadku EN ISO 20471.

Podział Typ B

Typ	Forma montażu	Wizualizacja
B1	Bezpłatne mocowanie do zawieszania	Rozpoznawanie ruchu
B2	Mocowanie do kończyn	Rozpoznawanie ruchu
B3	Mocowanie do tułowia i/lub kończyn	Rozpoznawanie sylwetki

DIN EN 61482 Prace pod napięciem - Odzież chroniąca przed zagrożeniami termicznymi związanymi z łukiem elektrycznym

Norma ta testuje materiały i odzież ochronną odporną na ciepło i trudnopalną, gdy istnieje ryzyko wystąpienia łuku elektrycznego. W przeciwieństwie do normy DIN EN 61482-1-2, do tego celu wykorzystywany jest obwód niskiego napięcia.

Podczas testowania z ukierunkowanym łukiem elektrycznym, oprócz czasu po przepaleniu, mierzone jest tworzenie się otworów i topienie. Wyniki muszą znajdować się poniżej krzywej Stolla, która wskazuje punkt, w którym mogą wystąpić oparzenia drugiego stopnia.

EN ISO 374 - Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami

Norma (EN) 374 określa wymagania, które muszą spełniać rękawice, aby można je było uznać za rękawice chroniące przed chemikaliami. Jest ona podzielona na 5 części.

Część 1: Terminologia i wymagania dotyczące działania w przypadku zagrożeń chemicznych (ISO 374-1:2016)

Norma DIN EN ISO 374-1 określa wymagania dla rękawic chroniących przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi. Ma ona zastosowanie w połączeniu z podstawową normą DIN EN 420 (wymagania ogólne). Wyróżnia się trzy typy wydajności:

Typ A: co najmniej poziom ochrony 2 przed co najmniej sześcioma badanymi substancjami chemicznymi z listy 18 substancji chemicznych.
Typ B: co najmniej poziom wydajności 2 dla co najmniej trzech testowanych substancji chemicznych z listy 18 substancji chemicznych.
Typ C: co najmniej poziom skuteczności 1 przeciwko co najmniej jednej badanej substancji chemicznej z listy 18 substancji chemicznych.

Są one wyraźnie oznaczone na rękawicy piktogramem Erlenmeyera w połączeniu z oznaczeniem typu. Pod piktogramem Erlenmeyera znajdują się litery kodowe wskazujące substancje chemiczne, pod kątem których rękawice zostały przetestowane.

A Metanol	G Dietyloamina
B Aceton	H Tetrahydrofuran
C Acetonitryl	I Octan etylu
D Dichlorometan	J n-heptan
E Kohlenstoffdisulfid	K Wodorotlenek sodu 40%
F Toluen	L Kwas siarkowy 96%

Ponadto opublikowano normę 2016 (EN ISO 374-1:2016: Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami - Część 1: Terminologia i wymagania dotyczące skuteczności w odniesieniu do zagrożeń chemicznych). W procesie tym identyfikatory zostały rozszerzone z liter M - T:

M Kwas azotowy 65%	P Nadtlenek wodoru 30%
N Kwas octowy 99%	S Kwas fluorowodorowy 40%
O Woda amoniakalna 25%	T Formaldehyd 37%

Część 2: Określanie odporności na penetrację

Część 2: Określanie odporności na penetrację Druga część normy (EN 374-2) zawiera informacje na temat odporności rękawic na przenikanie substancji chemicznych. W tym celu rękawica jest poddawana testowi szczelności. Obejmuje to test szczelności wodnej i/lub test szczelności powietrznej. Polega on na napełnieniu rękawicy powietrzem lub wodą w celu sprawdzenia, czy którykolwiek z wypełniaczy nie przecieka. Przed wprowadzeniem europejskiej normy 374, wyciek wody lub powietrza był oznaczony piktogramem zlewki.

Część 3: Określanie odporności na przenikanie substancji chemicznych

Od 2016 r. norma EN 374-3 odnosi się do normy EN 16523-1. Metoda badania opisana w tej normie służy do sprawdzenia, jak długo rękawica chroniąca przed chemikaliami może wytrzymać działanie co najmniej trzech różnych badanych substancji chemicznych. Część 4: Określenie odporności na degradację przez substancje chemiczne

Część 4: Określenie odporności na degradację przez substancje chemiczne

Ta część normy istnieje od 2014 r. i dotyczy kwestii zakresu, w jakim mechaniczno-fizyczne właściwości materiału zmieniają się w kontakcie z badanymi substancjami chemicznymi (degradacja).

W tej procedurze pomiarowej rękawica jest poddawana jednogodzinnemu, ciągłemu kontaktowi z jedną z 18 testowych ciekłych substancji chemicznych. Następnie sprawdzany jest stopień zmiany odporności na przebicie. Taki wynik jest istotny przede wszystkim dla tych użytkowników, którzy chcą w pełni wykorzystać taki czas przebicia lub noszą rękawice wielokrotnie.

Część 5: Terminologia i wymagania dotyczące skuteczności w odniesieniu do zagrożeń mikrobiologicznych

Istnieją dwa rodzaje rękawic chroniących przed mikroorganizmami:

rękawice chroniące przed bakteriami i grzybami
rękawice chroniące przed bakteriami, grzybami i wirusami

Są one wyraźnie oznaczone na rękawicach piktogramem "Ochrona przed mikroorganizmami". W przypadku ochrony przed wirusami, napis ""VIRUS"" jest umieszczony poniżej piktogramu. W tym przypadku przetestowano szczelność przed przenikaniem bakteriofaga Phi-X174.

EN ISO 11393 - Odzież ochronna dla użytkowników ręcznych pilarek łańcuchowych

Norma EN ISO 11393 (zastępuje EN 381) dotyczy odzieży ochronnej dla ręcznych pilarek łańcuchowych. Jest ona podzielona na różne części (lub wersje) w zależności od części ciała.

EN ISO 11393-2 - Ochrona nóg

Ta część określa wymagania dotyczące ochrony nóg i definiuje trzy typy (lub konstrukcje) odzieży ochronnej na nogi, w zależności od rodzaju ochrony: 

Typ A (ochrona przednia): częściowo zakrywa każdą nogę (180°) i dodatkowe 5 cm do wewnętrznej części prawej nogi i 5 cm zewnętrznej części lewej nogi. Wkład ochronny zaczyna się maksymalnie 5 cm od dolnego brzegu nogawki spodni i kończy 20 cm nad kroczem.

Typ B: opisuje ochronę zapewnianą przez wkładki antyprzecięciowe.

Typ C: tutaj każda nogawka jest chroniona dookoła (360°) za pomocą wkładek ochronnych. Ochrona rozpoczyna się na wysokości maksymalnie 5 cm u dołu nogawki spodni i kończy się na wysokości co najmniej 20 cm powyżej krocza z przodu i co najmniej 50 cm poniżej paska z tyłu.

EN ISO 11393-4 - Rękawice ochronne

Norma ta rozróżnia dwie konstrukcje:

1. grzbiet dłoni (rękawica z palcami): co najmniej 110 mm szerokości i co najmniej 120 mm wysokości.
2. grzbiet dłoni + 4 palce (rękawica): co najmniej 110 mm szerokości i co najmniej 190 mm wysokości.

EN ISO 11393-5 - Getry ochronne

Getry ochronne służą do wypełnienia luki między stalowym podnoskiem buta ochronnego a powierzchnią osłony piły łańcuchowej na nogach. Są one podzielone na 4 klasy w zależności od prędkości łańcucha.

Klasa 0 (już niedozwolona)	16 m/s
Klasa 1	20 m/s
Klasa 2	24 m/s
Klasa 3	28 m/s

EN ISO 11393-6 - Ochrona górnej części ciała

Również w tym przypadku rozróżnia się 2 typy konstrukcji.

Typ 1: Z przodu rękawów wkładka ochronna musi pokrywać co najmniej 80% całkowitej powierzchni, a niezabezpieczona powierzchnia rękawów nie może przekraczać 70 mm (mierząc od rąbka rękawa).
Typ 2: Ten typ odpowiada typowi 1, ale ma dodatkową ochronę brzucha.

Cztery wcześniej wymienione klasy również mają tutaj zastosowanie.

EN ISO 11611 - Odzież ochronna do spawania i procesów pokrewnych

W spawalnictwie i procesach pokrewnych odzież EN ISO 11611 chroni przed małymi rozpryskami ciekłego metalu, krótkotrwałym kontaktem z płomieniami, promieniowaniem cieplnym łuków elektrycznych i ściegów spawalniczych oraz ograniczonymi ładunkami elektrycznymi.

Podstawowe rozróżnienie obejmuje dwie klasy:

Klasa 1: zapewnia odporność na rozpryski metalu do 40 K wzrostu temperatury z tyłu próbki: od 15 do 24 kropli i wskaźnik przenikania ciepła RHTI >/= 7s.
Klasa 2: zapewnia odporność na rozpryski metalu do wzrostu temperatury o 40 K na odwrotnej stronie próbki: >/= 25 kropli i wskaźnik przenikania ciepła >/= 16s.

Dodatkowa litera A w piktogramie dostarcza informacji na temat palności materiałów i szwów zgodnie z normą EN ISO 15025.

A1: przypalenie powierzchni 10 sekund
A2: przypalenie krawędzi 10 sekund.

EN ISO 11612 - Odzież ochronna - Odzież chroniąca przed gorącem i płomieniem

Do krótkotrwałego kontaktu z płomieniami i co najmniej jednym rodzajem ciepła odpowiednia jest odzież przetestowana zgodnie z niniejszą normą europejską. Ochrona przed gorącem rozróżnia następujące rodzaje ciepła:

Begrenzte Flammenausbreitung	A
Konvektionshitze	B1 – B3
Strahlungshitze	C1 – C4
Flüssige Aluminiumspritzer	D1 – D3
Flüssige Eisenspritzer	E1 – E3
Kontakthitze	F1 – F3

EN ISO 13688 - Odzież ochronna - Wymagania ogólne

Norma EN ISO 13688 określa ogólne wymagania dotyczące ergonomii, bezpieczeństwa, oznaczania rozmiaru, starzenia się, kompatybilności i etykietowania odzieży ochronnej, a także informacje, które producent powinien dostarczyć wraz z odzieżą ochronną.

Jest ona zawsze używana w połączeniu z innymi normami i nie kwalifikuje się jako ochrona sama w sobie.

EN ISO 13982 - Ochrona przed cząstkami stałymi (pyłoszczelna)

Część 1: Wymagania dotyczące chemicznej odzieży ochronnej zapewniającej ochronę całego ciała przed cząstkami stałymi unoszącymi się w powietrzu.

Część 2: Metoda badania w celu określenia wewnętrznego przecieku aerozoli małych cząstek przez kombinezony ochronne (ISO 13982-2:2004).

EN ISO 14116 - Ochrona przed płomieniem

Materiały, kombinacje materiałów i odzież o ograniczonym rozprzestrzenianiu płomienia.

Indeks 1: Ochrona przed rozprzestrzenianiem się płomienia, płonącymi kroplami, poświatą.
Indeks 2: Ochrona przed rozprzestrzenianiem się płomienia, płonącymi kroplami, poświatą, tworzeniem się dziur.
Indeks 3: Ochrona przed rozprzestrzenianiem się płomienia, płonącymi kroplami, poświatą, wżerami, dopalaniem.

EN ISO 20344 - Środki ochrony indywidualnej - Metody badania obuwia

EN ISO 20345 - Środki ochrony indywidualnej - Obuwie ochronne

Jeśli podczas pracy istnieje ryzyko urazu stóp, należy nosić obuwie zgodne z tą normą. Oprócz stałych wymagań dotyczących materiału obuwia i podnoska, buty są podzielone na pięć kategorii:

- S1 antystatyczne, podeszwa absorbująca wstrząsy (200 Joule), zamknięty obszar pięty.
- S2 jak S1 z wodoodporną cholewką
- S3 jak S2 z antyprzebiciową podeszwą środkową
- S4 jak S1 z wodoodporną cholewką wykonaną z materiału polimerowego
- S5 jak S4 ze stalową podeszwą środkową
(Zwykły but SB z nakładką ochronną)

Opcjonalne dodatkowe specyfikacje

- A: Antystatyczne
- E: Obszar pięty pochłaniający energię
- FO: Obuwie odporne na węglowodory
- P: Podeszwa środkowa odporna na przebicie
- HRO: Podeszwa zewnętrzna odporna na wysokie temperatury
- CI: Podeszwa odporna na zimno
- HI: Podeszwa odporna na ciepło
- WR: Obuwie wodoodporne
- WRU: Wodoodporny materiał cholewki
- M: Pełna ochrona śródstopia
- CR: Cholewka odporna na przecięcia
- SRA: antypoślizgowość z wodą i środkami czyszczącymi na ceramice
- SRB: Odporność na poślizg z gliceryną na stali
- SRC: SRA i SRB są spełnione

EN ISO 20471 - Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności

W sytuacjach, w których istnieje wysokie ryzyko przeoczenia w ruchu drogowym lub w jego pobliżu, odzież zgodna z tą normą zapewnia lepszą widoczność. W porównaniu z normą EN 471, lepsza widoczność we wszystkich kierunkach została zapewniona poprzez wymóg zastosowania materiału odblaskowego wokół tułowia i ramion. Dzięki temu wymogowi projektowemu użytkownicy tej odzieży są również lepiej rozpoznawalni jako ludzie w nocy.

Klasyfikacja wynosi od 1 do 3, przy czym klasa 3 oznacza najlepszą widoczność i dlatego jest odpowiednia również dla szybko poruszających się pojazdów.

Należy pamiętać, że klasyfikacja jest częściowo powiązana z warunkiem, że reszta odzieży również osiąga minimalną widoczność zgodnie z normą EN 20471.

Minimalny obszar widocznego materiału w mkw.

	Klasa odzieży 3	Klasa odzieży 2	Klasa odzieży 1
Materiał źródłowy	0,8	0,5	0,14
Materiał odblaskowy	0,2	0,13	0,1
Materiał o połączonych właściwościach	n.a.	n.a.	n.a.

UWAGA: Klasa odzieży jest oparta na najmniejszej powierzchni widocznego materiału.

EN ISO 21420 - Rękawice ochronne - Wymagania ogólne i metody badań

EN ISO 21420 - Odzież ochronna - Wymagania dotyczące odzieży ochronnej dla operatorów środków ochrony roślin i osób wykonujących prace uzupełniające.

Norma opisuje trzy klasy wydajności:

C1 (niskie ryzyko):
- Materiały i szwy mają minimalną odporność na przenikanie cieczy.
- Nie nadaje się do zastosowań ze stężonymi roztworami

C2 (średnie ryzyko):
- Materiały i szwy muszą mieć wyższy poziom ochrony niż poziom C1
- Nieodpowiednie do zastosowań ze stężonymi roztworami

C3 (wysokie ryzyko):
- Materiał i szwy mają minimalny efekt ochronny przed przenikaniem.
- Nadaje się do stosowania ze stężonymi i rozcieńczonymi roztworami

ISO 14644 - Pomieszczenia czyste i powiązane obszary pomieszczeń czystych

Norma ta reguluje procedury i systemy pomieszczeń czystych pod względem czystości cząstek, ze szczególnym uwzględnieniem cząstek unoszących się w powietrzu. Norma ISO 14644 jest podzielona na 10 części:

Część 1: Klasyfikacja czystości powietrza na podstawie stężenia cząstek.
Część 2: Specyfikacje dotyczące monitorowania i okresowego testowania w celu wykazania ciągłej zgodności z normą ISO 14644-1.
Część 3: Procedury testowe
Część 4: Projektowanie, budowa i pierwsze uruchomienie
Część 5: Eksploatacja
Część 6: Terminologia
Część 7: Moduły SD (maski czystego powietrza, komory rękawicowe, izolatory i miniśrodowiska)
Część 8: Klasyfikacja zanieczyszczeń cząsteczkowych powietrza
Część 9: Klasyfikacja czystości powierzchni cząstek stałych
Część 10: Klasyfikacja chemicznej czystości powierzchni
Część 11: -
Część 12: -
Część 13: Czystość powierzchni w celu osiągnięcia określonych poziomów czystości w odniesieniu do klasyfikacji cząstek stałych i substancji chemicznych
Część 14: Ocena przydatności sprzętu do pomieszczeń czystych na podstawie stężenia cząstek stałych w powietrzu
Część 15: Ocena przydatności sprzętu i materiałów do pomieszczeń czystych na podstawie stężenia substancji chemicznych w powietrzu i na powierzchni
Część 16: Wytyczne dotyczące poprawy efektywności energetycznej pomieszczeń czystych i urządzeń zapewniających czyste powietrze.

IEC 61482-1-2 - Odzież chroniąca przed zagrożeniami termicznymi związanymi z łukiem elektrycznym

Praca w pobliżu części pod napięciem i prace elektrotechniczne wiążą się z ryzykiem zwarcia łukowego. Odzież ochronna zgodna z niniejszą normą zmniejsza zagrożenie termiczne związane z wyładowaniami łukowymi. Nie obejmuje ona jednak ochrony przed porażeniem prądem elektrycznym.

Rozróżnia się 2 klasy:

Klasa 1 (4 kA) - praca pod napięciem - odzież chroniąca przed zagrożeniami termicznymi związanymi z łukiem elektrycznym.

Klasa 2 (7 kA) - praca pod napięciem - odzież chroniąca przed zagrożeniami termicznymi związanymi z łukiem elektrycznym.

$oeko-tex$

Öko-Tex® Standard 100

Co mówi etykieta?

Etykieta Oeko-Tex® Standard 100 stwierdza, że wszystkie elementy artykułu zostały przetestowane pod kątem zawartości substancji szkodliwych i dlatego są nieszkodliwe dla zdrowia. Są to na przykład nici, guziki i akcesoria.

Jakie są klasy produktów?

W przypadku klas produktów w Oeko-Tex® Standard 100 artykuły są pogrupowane zgodnie z ich przeznaczeniem; są one podzielone w następujący sposób:

Klasa produktu 1: Produkty dla niemowląt. Tutaj obowiązują najsurowsze wymagania i wartości graniczne.

Klasa produktów 2: Produkty mające kontakt ze skórą. Odnosi się to do artykułów noszonych bezpośrednio na skórze lub mających kontakt ze skórą, takich jak bluzki, koszule lub bielizna.

Klasa produktów 3: Produkty bez kontaktu ze skórą. Odnosi się do artykułów, które mają minimalny kontakt ze skórą lub nie mają go wcale, takich jak kurtki lub kamizelki.

Klasa produktów 4: Materiały wykończeniowe. Obejmuje artykuły, takie jak prekursory lub akcesoria, które są wykorzystywane do celów wyposażenia wnętrz. Może to być bielizna stołowa, zasłony lub tkaniny obiciowe.

Więcej informacji można znaleźć na stronie: https://www.oeko-tex.com/de/unsere-standards/standard-100-by-oeko-tex

Ochrona dróg oddechowych Zagrożenia chemiczne

EN 149

Sprzęt ochrony układu oddechowego — Półmaski filtrujące do ochrony przed cząstkami

Określa wymagania dotyczące półmasek i masek pełnotwarzowych filtrujących do ochrony układu oddechowego. Półmaski zakrywają usta i nos, natomiast maski pełnotwarzowe obejmują całą twarz. Klasy ochrony masek są różnicowane na podstawie maksymalnego dopuszczalnego stężenia na stanowisku pracy (wartość NDS): FFP1: Półmaski zapewniające ochronę do 4-krotności maksymalnego dopuszczalnego stężenia na stanowisku pracy. FFP2: Półmaski zapewniające ochronę do 10-krotności maksymalnego dopuszczalnego stężenia na stanowisku pracy (maski pełnotwarzowe do 15-krotności). FFP3: Półmaski zapewniające ochronę do 30-krotności maksymalnego dopuszczalnego stężenia na stanowisku pracy (maski pełnotwarzowe do 400-krotności).

Odzież Ochrona vor pogodą

EN 343:2019

Odzież ochronna — Ochrona przed deszczem

Definiuje wymagania dla odzieży chroniącej przed deszczem. W tym celu określa się wodoszczelność oraz oddychalność, dzieląc je na klasy, z których 4 jest poziomem najwyższym: Opór przenikania wody: Klasa 1: - Klasa 2: > 800 mmH2O Klasa 3: > 1.300 mmH2O Klasa 4: >= 20.000 mmH2O Opór przenikania pary wodnej: Klasa 1: Ret powyżej 150 Klasa 2: < 20 Ret ≤ 40 Klasa 3: Ret < 20 Klasa 4: Ret < 10 R lub X: R oznacza, że produkt został przetestowany pod kątem opadów deszczu z góry, X oznacza, że test ten nie został przeprowadzony.

Odzież Zagrożenia chemiczne

EN 369

Odzież ochronna — Ochrona przed ciekłymi chemikaliami — Metoda badania: Odporność materiałów na przenikanie cieczy

Ochrona rąk Zagrożenia chemiczne

EN 374

Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi chemikaliami i mikroorganizmami

Ta norma składa się z kilku części.

EN 374-1 Terminologia i wymagania eksploatacyjne

W normie DIN EN ISO 374-1 określono wymagania dotyczące rękawic chroniących przed niebezpiecznymi chemikaliami. Obowiązuje ona w połączeniu z normą podstawową DIN EN 420 (wymagania ogólne). Wyróżnia się łącznie trzy typy wydajności: Klasy typów: Typ A: Rękawica ochronna wykazuje odporność na permeację przez co najmniej 30 minut dla co najmniej 6 badanych chemikaliów. Typ B: Rękawica ochronna wykazuje odporność na permeację przez co najmniej 30 minut dla co najmniej 3 badanych chemikaliów. Typ C: Rękawica ochronna wykazuje odporność na permeację przez co najmniej 10 minut dla co najmniej 1 badanej chemikalii.

EN 374-2 Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi chemikaliami i mikroorganizmami Wyznaczanie odporności na penetrację

EN 374-3 Rękawice chroniące przed chemikaliami i mikroorganizmami Wyznaczanie odporności materiałów na permeację chemikaliów

EN 374-4 Rękawice chroniące przed chemikaliami i mikroorganizmami Wyznaczanie odporności na degradację przez chemikalia

EN 374-5 Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi chemikaliami i mikroorganizmami

Norma opisuje terminologię i wymagania eksploatacyjne dotyczące zagrożeń powodowanych przez mikroorganizmy. Rozróżnia się tutaj dwa rodzaje: -> Rękawice chroniące przed bakteriami i grzybami -> Rękawice chroniące przed bakteriami, grzybami i wirusami Norma jest wyraźnie oznaczona na rękawicy piktogramem „ochrona przed mikroorganizmami”. W przypadku ochrony przed wirusami pod piktogramem umieszczony jest napis „VIRUS”. W tym przypadku sprawdzono szczelność na przenikanie bakteriofaga Phi-X174.

Odzież Zagrożenia mechaniczne

EN 381

Odzież ochronna dla użytkowników ręcznych pilarek łańcuchowych

Część 1: Stanowisko badawcze do badania odporności na przecięcie piłą łańcuchową Część 2: Metody badania ochraniaczy nóg Część 3: Metody badania obuwia Część 4: Metody badania rękawic ochronnych dla użytkowników pilarek łańcuchowych Część 5: Wymagania dotyczące ochraniaczy nóg Typ A: Jest to ochrona przednia, która zakrywa każdą nogę częściowo (180°) oraz dodatkowe 5 cm po wewnętrznej stronie prawej nogi i 5 cm po zewnętrznej stronie prawej nogi. Typ B: Identyczny z typem A, posiada dodatkowo 5 cm ekstra ochrony po wewnętrznej stronie lewej nogi. Typ C: Zakrywa każdą nogę dookoła. Ochrona zaczyna się przy dolnej krawędzi nogawki i kończy się z przodu 20 cm powyżej kroku, a z tyłu co najmniej 50 cm poniżej pasa. Część 7: Wymagania dotyczące rękawic ochronnych dla użytkowników pilarek łańcuchowych Część 8: Metody badania getrów ochronnych dla użytkowników pilarek łańcuchowych Część 9: Wymagania dotyczące getrów ochronnych dla użytkowników pilarek łańcuchowych Część 10: Metody badania środków ochrony górnej części ciała Część 11: Wymagania dotyczące środków ochrony górnej części ciała Zarówno dla przedniej, jak i tylnej części kurtki, norma definiuje minimalną powierzchnię wkładki ochronnej na ramionach, rękawach i klatce piersiowej. Z przodu rękawów wkładka ochronna musi zakrywać co najmniej 80% całkowitej powierzchni, a niechroniona powierzchnia rękawów nie może przekraczać 70 mm (mierzonych od mankietu rękawa).

Ochrona rąk Ochrona specjalna

EN 388:2016 + [a.b.c.d.e.f]

Rękawice chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi

Poziomy wydajności według EN 388

Poziomy wydajności według EN 388		Wskaźnik wydajności
		0	1	2	3	4	5
a	► Odporność na ścieranie: 0 do 4 (cykle)	< 100	100	500	2000	8000
b	► Odporność na przecięcie: 0 do 5 (współczynnik)	< 1,2	1,2	2,5	5,0	10,0	20,0
c	► Odporność na rozdzieranie: 0 do 4 (niutony)	< 1,2	10	25	50	75
d	► Odporność na przekłucie: 0 do 4 (niutony)	< 20	20	60	100	150
e	► Odporność na przecięcie (TDM) według EN ISO 13997:1999: A do F (niutony)	2	5	10	15	22	30
f	► Badanie ochrony przed uderzeniem: P

Pomiędzy obiema wariantami ochrony przed przecięciem (ostrze proste lub okrągłe) występują istotne różnice w metodzie testowania i wynikających z niej rezultatach. Ponieważ wyniki obu procedur znacznie się od siebie różnią, wartości testowe muszą być rozpatrywane niezależnie od siebie. Metoda testowa z użyciem ostrzy okrągłych jest bardziej odpowiednia do oceny ochrony podczas pracy z lekkimi, ostrymi przedmiotami, natomiast test z ostrzami prostymi dostarcza lepszych ocen w przypadku prac z różnymi siłami nacisku lub ryzykiem uderzeniowym.

Ochrona rąk Zagrożenia termiczne

EN 407:2004 + [a.b.c.d.e.f]

Ochrona przed zagrożeniami termicznymi

W ramach tej normy badana jest ochrona rękawic przed zagrożeniami termicznymi. Zaliczają się do nich między innymi ciepło kontaktowe, ciepło promieniowania oraz odpryski. Test obejmuje następujące kryteria:

Poziomy wydajności według EN 407

Kryteria badania według EN 407		Poziomy wydajności
		0	1	2	3	4
a	► Zachowanie podczas palenia	Poziom 0 do 4
b	► Ciepło kontaktowe	Poziom 0 do 4
c	► Ciepło konwekcyjne	Poziom 0 do 4
d	► Ciepło promieniowania	Poziom 0 do 4
e	► Drobne rozpryski stopionego metalu	Poziom 0 do 4
f	► Duże ilości stopionego metalu	Poziom 0 do 4

Wyższe wartości oznaczają lepszy wynik testu. Wartość „X” sygnalizuje, że rękawica nie została przetestowana pod kątem tego kryterium. W przypadku wartości <3 taka rękawica nie może mieć kontaktu z otwartym ogniem.

Ochrona rąk Wymagania ogólne

EN 420

Ogólne wymagania dotyczące rękawic ochronnych

W ramach tej normy określone są ogólne wymagania dotyczące rękawic ochronnych. Wymagania te obejmują zasady projektowania, konfekcjonowanie, odporność materiałów na przenikanie wody, nieszkodliwość, komfort, stopień skuteczności, oznakowanie producenta oraz informacje, które muszą być dostarczone przez producenta.

Ochrona rąk Ochrona specjalna

EN 421

Rękawice ochronne chroniące przed promieniowaniem jonizującym i skażeniami promieniotwórczymi

Europejska norma EN 421 określa wymagania i metody badań rękawic ochronnych chroniących przed promieniowaniem jonizującym i skażeniami promieniotwórczymi. Wymagania normy EN 421 -> wodoszczelność oraz pozytywne przejście testu penetracji zgodnie z EN ISO 374 -> pozytywne przejście badania szczelności pod ciśnieniem powietrza oraz wysoka odporność na przenikanie pary wodnej -> w celu ochrony przed promieniowaniem jonizującym rękawice zgodne z EN 421 muszą zawierać określoną zawartość ołowiu lub ekwiwalentnego metalu

Ochrona rąk Ochrona przed infekcjami

EN 455

Rękawice medyczne do jednorazowego użytku

Aby rękawice jednorazowe zostały dopuszczone do użytku w sektorze medycznym, muszą spełniać wymagania normy EN 455 zgodnie z dyrektywą 93/42/EWG. Norma ta jest podzielona na cztery części:

455-1 - Szczelność

Pierwsza część (EN 455-1) dotyczy tego, czy rękawica jednorazowa jest szczelna. W tym celu do wybranych losowo rękawic wlewa się 1000 ml wody o temperaturze od 15 do 35 stopni Celsjusza na dwie do trzech minuty. Ta próba przepuszczalności wody jest przeprowadzana dwukrotnie. Najpierw, bezpośrednio po napełnieniu wodą, sprawdza się, czy woda wycieka z rękawicy. Po 2 do 3 minutach sprawdza się po raz kolejny, czy rękawica jednorazowa nadal jest szczelna. W ten sposób kontrolowana jest cała rękawica, z wyjątkiem ostatnich 4 cm przy krawędzi mankietu. Nieszczelność przy krawędzi mankietu jest mało problematyczna, ponieważ z zasady tylko dłonie lub palce mają kontakt z ewentualnie skażonymi powierzchniami i przedmiotami. Accepted Quality Level (= akceptowalny poziom jakości) musi w przypadku rękawic medycznych wynosić co najmniej 1.5 (AQL 1.5). Ten poziom jakości jest również testowany za pomocą odpowiedniej próby statystycznej.

455-2: Właściwości fizyczne

W ramach drugiej części normy (EN 455-2) sprawdzane są fizyczne charakterystyki rękawicy. Zaliczają się do nich wymiary oraz odporność na rozrywanie rękawicy jednorazowej. Aby rękawica jednorazowa oficjalnie odpowiadała europejskiej normie 455, z każdej wyprodukowanej partii musi zostać pobranych do próby co najmniej 13 rękawic.

455-3: Ocena biologiczna - puder, chemikalia, endotoksyny

Testy dotyczące trzeciej części europejskiej normy 455 (EN 455-3) informują o tym, czy i w jakim zakresie w rękawicy mogą znajdować się endotoksyny, puder, chemikalia oraz dające się wyekstrahować białka. Ta trzecia część EN 455 określa z jednej strony wartości graniczne dla chemikaliów, endotoksyn itp., których nie wolno przekroczyć, jeśli rękawica ma odpowiadać tej normie i tym samym zostać dopuszczona do użytku medycznego. Dodatkowo w EN 455-3 opisane są również odpowiednie procedury badawcze, na podstawie których producent lub właściwy kontroler powinien przetestować zawartość białek, chemikaliów i endotoksyn w rękawicy. Ponieważ rękawica po tych testach nie może być już sprzedana, nie każda pojedyncza rękawica jest sprawdzana, lecz próbki losowe.

455-4: Termin ważności

Czwarta część EN 455 (EN 455-4) zajmuje się terminem ważności rękawic jednorazowych. Wynosi on z reguły pięć lat od daty produkcji. Aby móc podać realistyczny termin ważności już krótko po produkcji, najpierw przeprowadza się przyspieszone oznaczanie okresu trwałości. W tym celu w specjalnym piecu symuluje się starzenie rękawicy. Po tym procesie rękawica jednorazowa ma bardzo zbliżone, jeśli nie identyczne charakterystyki, jakie miałaby po trzech latach. Po tym przyspieszonym starzeniu rękawica jednorazowa jest ponownie sprawdzana pod kątem szczelności (EN 455-1) oraz odporności na rozrywanie (EN 455-2). Ponadto sprawdza się, czy rękawica jednorazowa nadal nadaje się do przewidzianego celu zastosowania. Jeśli rękawica przejdzie te trzy testy, można wstępnie stwierdzić, że jej trwałość wynosi trzy lata. To, czy rękawica jednorazowa ostatecznie zachowuje trwałość przez 5 lat, sprawdza się po upływie tego czasu ponownie na rękawicach, które faktycznie mają pięć lat. Tutaj również stosuje się testy EN 455-1 i EN 455-2 oraz weryfikację przydatności do celu zastosowania. W przypadku sterylnych rękawic jednorazowych sprawdza się dodatkowo, czy sterylne opakowanie po pięciu latach jest nadal nienaruszone. Termin ważności musi być dobrze widoczny na najmniejszej jednostce opakowaniowej, tj. na pudełku z rękawicami. Ważne jest, aby informacje o terminie ważności były czytelne nawet po pięciu latach. Ponadto konieczne jest, aby na pudełkach z rękawicami znajdowała się informacja o prawidłowym przechowywaniu. Odbywa się to zazwyczaj za pomocą prostych przedstawień graficznych (piktogramów).

Ochrona rąk Zagrożenia termiczne

EN 511:2006

Rękawice chroniące przed zimnem

Poniższe kryteria informują o tym, jak dobrze rękawica chroni dłonie podczas pracy w zimnym otoczeniu: -> Zimno konwekcyjne: 0 do 4 -> Zimno kontaktowe: 0 do 4 -> Wodoszczelność: 0 do 1 Wyższe wartości oznaczają lepszy wynik testu. Wartość „X” sygnalizuje, że rękawica nie została przetestowana pod kątem tego kryterium.

Odzież Zagrożenia termiczne

EN 531

Odzież ochronna – odzież chroniąca przed wysoką temperaturą i płomieniami

W przypadku krótkiego kontaktu z płomieniami i co najmniej jednym rodzajem wysokiej temperatury, odpowiednia jest odzież, która została przetestowana zgodnie z niniejszą normą europejską. Rozróżnia się następujące rodzaje wysokiej temperatury: Ograniczone rozprzestrzenianie płomienia: A Ochrona przed ciepłem konwekcyjnym: B1 – B5 Ochrona przed ciepłem promieniowania: C1 – C4 Ochrona przed odpryskami płynnego żelaza: E1 = 60g – 120g Ochrona przed odpryskami płynnego żelaza: E2 = 121g – 200g Ochrona przed odpryskami płynnego żelaza: E3 >= 201g W międzyczasie norma EN 531 została zastąpiona przez normę EN ISO 11612.

Odzież Ochrona specjalna

EN 1073

Odzież ochronna chroniąca przed skażeniami promieniotwórczymi

Część 1: Wymagania i metody badań dotyczące wentylowanej odzieży ochronnej chroniącej przed skażeniami promieniotwórczymi cząstkami stałymi Część 2: Wymagania i metody badań dotyczące niewentylowanej odzieży ochronnej chroniącej przed skażeniami promieniotwórczymi cząstkami stałymi Wyróżnia się trzy klasy wydajności z nominalnym współczynnikiem ochrony przed przenikaniem aerozoli małych cząstek (0,6 mikrometra): Klasa 1 = nominalny współczynnik ochrony 5 Klasa 2 = nominalny współczynnik ochrony 50 Klasa 3 = nominalny współczynnik ochrony 500

Odzież Zagrożenia elektryczne

EN 1149

Odzież ochronna – Właściwości elektrostatyczne

Opisuje wymagania dotyczące odzieży przewodzącej prąd elektryczny. Odzież ta jest uziemiona, na przykład poprzez połączenie z obuwiem przewodzącym, aby ograniczyć powstawanie iskier, a tym samym zmniejszyć ryzyko wybuchu. Norma dzieli się dalej na: EN 1149-1 Część 1: Metoda badania do pomiaru rezystancji powierzchniowej EN 1149-2 Część 2: Metoda badania do pomiaru rezystancji elektrycznej skrośnej materiału (rezystancja przejścia) EN 1149-3 Część 3: Metody badań do pomiaru zaniku ładunku EN 1149-5 Część 5: Wymagania materiałowe i konstrukcyjne

Ochrona rąk Zagrożenia termiczne

EN 12477

Rękawice ochronne dla spawaczy

Norma EN 12477 definiuje rękawice ochronne do ręcznego spawania, cięcia i procesów pokrewnych w obróbce metali. Spełniają one wymagania normy podstawowej EN 420, posiadają jednak znacznie dłuższą ochronę przedramienia, aby chronić przed odpryskami spawalniczymi. Norma rozróżnia dwa typy rękawic. Typ A: Rękawice te spełniają wyższe wymagania i są zalecane do ciężkich procesów spawalniczych. Typ B: Rękawice te oferują większą swobodę ruchów i są preferowane przy spawaniu metodą TIG. Rękawice spawalnicze muszą być wyraźnie oznakowane jako Typ A lub B.

Ochrona dróg oddechowych Ochrona specjalna

EN 12941

Sprzęt ochrony układu oddechowego - Urządzenia oczyszczające z wymuszonym przepływem powietrza wyposażone w hełm lub kaptur

Definiuje minimalne wymagania dla systemów ochrony dróg oddechowych w połączeniu z hełmem lub kapturem. Wyróżnia się trzy stopnie ochrony w zależności od nieszczelności wewnętrznej (przecieku). Maksymalny dopuszczalny przeciek wewnętrzny wynosi: Stopień ochrony TH1: <15% Stopień ochrony TH2: <2% Stopień ochrony TH3: <0,2%

Odzież Zagrożenia chemiczne

EN 13034

Odzież chroniąca przed ciekłymi chemikaliami

Specyfikuje wymagania dotyczące odzieży chroniącej przed chemikaliami o ograniczonej skuteczności ochrony przed cieczami. Odzież ta chroni przed lekkimi opryskami i aerozolami (np. w formie sprayu) chemikaliów, których działanie klasyfikuje się jako niskie ryzyko. W przypadku skażenia odzieży ochronnej, użytkownik ma dzięki niej wystarczająco dużo czasu na podjęcie odpowiednich środków zapobiegawczych. Ochrona zapewniana przez tę odzież jest zatem ograniczona (wyposażenie typu 6 i typu PB [6]).

Odzież Ochrona specjalna

EN 13758

Tekstylia – Właściwości ochronne przed słonecznym promieniowaniem ultrafioletowym

W europejskiej normie EN 13758-2 określono wymagania dotyczące znakowania odzieży, która ma chronić użytkownika przed narażeniem na słoneczne promieniowanie ultrafioletowe. Odzież certyfikowana zgodnie z normą EN 13758-2 chroni użytkownika przed promieniowaniem UVA i UVB światła słonecznego. W pewnych warunkach działanie ochronne odzieży może zostać utracone, na przykład gdy odzież jest mokra lub zużyta. Dlatego odzież powinna być pielęgnowana i traktowana zgodnie ze wskazówkami znajdującymi się na etykiecie wewnętrznej. Wyznaczany jest współczynnik ochrony przed promieniowaniem UV – UPF (UPF = Ultra Violet Protection Factor) tekstyliów. Norma EN 13758 wykorzystuje spektrum słoneczne z Albuquerque (USA), które w przybliżeniu odpowiada nasłonecznieniu w Europie Południowej.

Klasyfikacja UPF według EN 13758

Zakres UPF	Ochrona	Blokada UV	Klasy
15 - 24	Dobra	93,3 - 95,8 %	15, 20
25 - 39	Bardzo dobra	96,0 - 97,4 %	25, 30, 35
40 - 50+	Doskonała	97,5 - 98+ %	40, 45, 50, 50+

-> UPF (Ultraviolet Protection Factor) wskazuje, o ile dłużej użytkownik może być wystawiony na działanie słońca bez uszczerbku na zdrowiu skóry. -> UPF o wartości 50 oznacza, że tylko 1/50 promieni UV przenika przez tkaninę.

Odzież Zagrożenia termiczne

EN 14058

Odzież ochronna – Wyroby odzieżowe chroniące przed chłodem

Ta norma europejska określa wymagania oraz metody badań właściwości użytkowych odzieży chroniącej ciało przed chłodnym otoczeniem. Odzież testowana według tej normy jest przeznaczona do użytku w temperaturze powietrza wynoszącej -5°C i wyższej. Na oznakowaniu musi być podana klasyfikacja oporu cieplnego.

Poziomy wydajności

-> a: Opór cieplny (wartość R_ct) -> b: Przepuszczalność powietrza (opcjonalnie) -> c: Wodoszczelność (opcjonalnie) -> d: Izolacja termiczna mierzona na ruchomym/statycznym manekinie (opcjonalnie)

Opór cieplny

Wartość R_ct jest określana wspólnie dla wszystkich warstw odzieży. Wyróżnia się 3 klasy:

Klasa	Opór cieplny R_ct (w m² · K/W)
Klasa 1	0,06 ≤ R_ct < 0,12
Klasa 2	0,12 ≤ R_ct < 0,18
Klasa 3	0,18 ≤ R_ct < 0,25

-> Opór cieplny R_ct mierzy właściwości izolacyjne tekstyliów. -> Od wartości R_ct > 0,25 odzież zazwyczaj podlega normie EN 342 (ochrona przed zimnem).

Przepuszczalność powietrza (opcjonalnie)

Opcjonalnie odzież może zostać przetestowana pod kątem przepuszczalności powietrza. Wyróżnia się tutaj 3 klasy, w których mierzona jest przydatność produktu do określonych prędkości wiatru. Klasa 3 oferuje największą ochronę przed wiatrem.

Stopień ochrony	Prędkość wiatru (WG)
Klasa 1	WG < 1 m/s
Klasa 2	1 m/s ≤ WG < 5 m/s
Klasa 3	WG ≥ 5 m/s

-> Przepuszczalność powietrza materiału określa, jak skutecznie blokowane są efekty wychłodzenia przez wiatr (windchill). -> Klasa 3 oferuje najwyższą ochronę przed silnym wiatrem i najskuteczniej zapobiega wychłodzeniu organizmu.

Wodoszczelność (opcjonalnie)

Również opcjonalne jest badanie wodoszczelności zgodnie z normą EN 14058. Wyróżnia się dwie klasy, przy czym klasa 2 oferuje najwyższą ochronę.

Klasa	Wodoszczelność (W_p w Pa)
Klasa 1	8.000 Pa ≤ W_p ≤ 13.000 Pa
Klasa 2	W_p > 13.000 Pa

-> Wartość W_p określa ciśnienie, jakie materiał wytrzymuje, zanim woda przeniknie do środka. -> Dla porównania: 10.000 Pa odpowiada w przybliżeniu słupowi wody o wysokości 1.000 mm. -> Klasa 2 oferuje znacznie wyższą odporność na deszcz i wilgoć z zewnątrz.

Odzież Ochrona przed infekcjami

EN 14126

Odzież ochronna - Wymagania i metody badań dla odzieży chroniącej przed czynnikami infekcyjnymi

W pracy z substancjami biologicznymi niniejsza norma europejska sprawdza zdolność ochronną materiału przed cieczami skażonymi biologicznie (przez bakterie). W tym celu materiał odzieży ochronnej jest wystawiany na działanie cieczy zawierającej bakterie i testowany pod kątem tego, czy bakterie przeniknęły przez materiał. Norma dzieli się na następujące części: 1. Wymagania dotyczące materiału 1.1 Informacje ogólne 1.2 Wymagania mechaniczne i wymagania dotyczące palności 1.3 Wymagania chemiczne 1.4 Wymagania eksploatacyjne w zakresie odporności na przenikanie czynników infekcyjnych 2. Wymagania eksploatacyjne dotyczące szwów, połączeń i zestawów 3. Wymagania eksploatacyjne dotyczące całego kombinezonu Rodzaje odzieży ochronnej według EN 14126:

Podział typów ochrony (ochrona chemiczna)

Typ	Opis	Odpowiednia norma
Typ 1a-B, 1b-B, 1c-B	Gazoszczelny (ochrona przed gazowymi i ciekłymi chemikaliami)	EN 943-1, EN 943-2
Typ 2-B	Niegazoszczelny (ochrona przed pyłem, cieczami i oparami)	EN 943-1, EN 943-2
Typ 3-B	Wodoszczelny (ochrona przed działaniem płynnych chemikaliów pod ciśnieniem)	EN 14605
Typ 4-B	Nieprzepuszczający oprysków (ochrona przed płynnymi aerozolami)	EN 14605
Typ 5-B	Pyłoszczelny (ochrona przed cząstkami stałymi unoszącymi się w powietrzu)	ISO 13982-1
Typ 6-B	O ograniczonym stopniu szczelności na opryski (ochrona przed lekką mgłą natryskową)	EN 13034

-> Klasyfikacja typów pomaga w wyborze odpowiedniego kombinezonu w zależności od stanu skupienia zagrożenia. -> Przyrostek „-B” potwierdza dodatkowe badanie zgodnie z EN 14126 (ochrona przed czynnikami infekcyjnymi).

Odzież Zagrożenia chemiczne

EN 14325

Odzież chroniąca przed chemikaliami – Metody badań i klasyfikacja właściwości materiałów, szwów, połączeń i zestawów

Norma ta jest tak zwaną normą odniesienia, do której inne normy zajmujące się właściwościami odzieży chroniącej przed chemikaliami mogą odnosić się w całości lub w części. Określa ona zakres właściwości i metody badań materiałów stosowanych w odzieży chroniącej przed chemikaliami. EN 14325 zawiera zatem tabele klasyfikacyjne dla wszystkich fizycznych cech użytkowych wymaganych w różnych normach: ->Odporność na ścieranie ->Odporność na pękanie przy zginaniu ->Odporność na rozdzieranie (metoda trapezowa) ->Odporność na przebicie (wybuchowa) ->Wytrzymałość na rozciąganie ->Odporność na przekłucie ->Odporność na przenikanie (permeację) chemikaliów ->Odporność na przenikanie (penetrację) i przesiąkanie cieczy ->Wytrzymałość szwów W zakres ten wchodzą również rękawice i obuwie, o ile stanowią integralną część odzieży ochronnej.

Odzież Zagrożenia chemiczne

EN 14605:2005 + A1:2009

Odzież chroniąca przed ciekłymi chemikaliami

Norma EN 14605 definiuje wymagania dotyczące kombinezonów chroniących przed chemikaliami z połączeniami nieprzepuszczającymi cieczy (Typ 3) lub nieprzepuszczającymi oprysków (Typ 4) między częściami odzieży, włączając w to wyroby zapewniające ochronę tylko części ciała (Typy PB [3] i PB [4]). Typ 3 i 4 odnosi się przy tym do odzieży, która chroni co najmniej tułów, ramiona i nogi (kombinezony lub pajacyki). Typy PB 3 i PB 4 (Partial Body Protection = ochrona części ciała) znajdują zastosowanie na przykład w przypadku zarękawków lub fartuchów, które zakrywają tylko część ciała.

Ochrona dróg oddechowych Ochrona przed infekcjami

EN 14683:2019-10

Medyczne maski na twarz – Wymagania i metody badań

Niniejsza norma dotyczy wyłącznie masek stosowanych w sektorze medycznym. Nie ma ona zastosowania do masek przeznaczonych do ochrony osobistej w życiu codziennym. Opisuje ona konstrukcję i projektowanie, a także wymagania eksploatacyjne i metody badań. W normie DIN EN 14683 rozróżnia się dwie kategorie: Typ I: niska ochrona przed infekcjami i patogenami, dobra ochrona w przypadku większych kropel Typ II(R): wyższa skuteczność filtracji bakteryjnej, a w przypadku typu IIR dodatkowa odporność na zachlapanie

Ochrona rąk Zagrożenia elektryczne

EN 16350

Rękawice ochronne – Właściwości elektrostatyczne

Norma ta określa dodatkowe wymagania dotyczące rękawic ochronnych noszonych w środowiskach zagrożonych wybuchem. Specyfikuje ona metodę badania oraz wymagania dotyczące właściwości, znakowania i informacji o ochronnych rękawicach rozpraszających ładunek elektrostatyczny, aby zminimalizować ryzyko wybuchu. Norma ta służy jako podstawa do wprowadzania do obrotu kombinezonów chroniących przed chemikaliami zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG dotyczącą środków ochrony indywidualnej. Ma to na celu ustalenie jednolitego poziomu bezpieczeństwa. Potencjalnymi użytkownikami tej normy są instytuty badawcze, jednostki certyfikujące oraz producenci.

Odzież Ostrzegawcza

EN 17353

Odzież ochronna – Wyposażenie o intensywnej widzialności do sytuacji o średnim ryzyku

Odzież z certyfikatem DIN EN 17353 zapewnia użytkownikowi zwiększoną widzialność. Jest ona tym samym zbliżona do normy EN ISO 20471 (odzież ostrzegawcza), posiada jednak istotną różnicę: jest przeznaczona wyłącznie do zastosowań w sytuacjach o średnim ryzyku. Zastępuje ona normy EN 1150 oraz EN 13356. W ramach tej normy wyróżnia się dwa typy: Typ A jest przeznaczony wyłącznie do stosowania przy świetle dziennym, a Typ B wyłącznie do stosowania w ciemności i o zmierzchu. Typ B dzieli się dodatkowo na 3 podtypy (B1–B3). Rozróżnienie to określa, czy widoczny ma być ruch, czy sylwetka.

Typy wyposażenia według EN 17353

Typ	Obszar zastosowania	Wymaganie
Typ A	Tylko przy świetle dziennym	Tylko materiał fluorescencyjny
Typ B	Tylko w ciemności	Tylko materiał retrorefleksyjny
Typ AB	Światło dzienne, zmierzch i ciemność	Materiał fluorescencyjny i retrorefleksyjny

-> Oba typy są możliwe również jako kombinacja Typ AB. -> Działanie ostrzegawcze jest tutaj jednak niższe niż w przypadku normy wysokiego ryzyka EN ISO 20471.

Podział Typu B (Ciemność)

Typ	Forma umieszczenia	Wizualizacja
B1	Elementy wiszące swobodnie	Rozpoznawanie ruchu
B2	Umieszczenie na kończynach	Rozpoznawanie ruchu
B3	Umieszczenie na tułowiu i/lub kończynach	Rozpoznawanie sylwetki

Odzież Zagrożenia elektryczne

EN 61482

Prace pod napięciem – Odzież ochronna przed zagrożeniami termicznymi spowodowanymi łukiem elektrycznym

W tej normie badane są materiały i elementy odzieży ochronnej odpornej na wysoką temperaturę i ogień, w przypadku których istnieje ryzyko wystąpienia łuku zakłóceniowego. W przeciwieństwie do normy DIN EN 61482-1-2, stosuje się tutaj obwód elektryczny niskiego napięcia. Podczas badania z kierunkowym łukiem elektrycznym, oprócz czasu dopalania, mierzone są również powstawanie dziur oraz przetapianie. Wyniki muszą znajdować się poniżej krzywej Stolla, która określa moment, od którego mogą wystąpić oparzenia drugiego stopnia.

Ochrona rąk Zagrożenia chemiczne

EN ISO 374

Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami

W normie (EN) 374 zdefiniowano wymagania, które muszą spełniać rękawice, aby zostały uznane za rękawice chroniące przed chemikaliami. Norma ta jest podzielona na 5 części.

Część 1: Terminologia i wymagania eksploatacyjne (ISO 374-1:2016)

W normie DIN EN ISO 374-1 określono wymagania dotyczące rękawic chroniących przed niebezpiecznymi chemikaliami. Obowiązuje ona w połączeniu z normą podstawową DIN EN 420 (wymagania ogólne). Łącznie rozróżnia się trzy typy wydajności: -> Typ A: co najmniej 2. poziom wydajności wobec co najmniej sześciu chemikaliów badawczych z listy 18 substancji. -> Typ B: co najmniej 2. poziom wydajności wobec co najmniej trzech chemikaliów badawczych z listy 18 substancji. -> Typ C: co najmniej 1. poziom wydajności wobec co najmniej jednej substancji chemicznej z listy 18 substancji. Są one wyraźnie oznakowane na rękawicy piktogramem kolby Erlenmeyera w połączeniu z oznaczeniem typu. Pod piktogramem litery kodowe wskazują, na jakie substancje chemiczne rękawica została przetestowana. Ponadto w 2016 r. opublikowano normę EN ISO 374-1:2016 (Rękawice chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami – Część 1: Terminologia i wymagania dotyczące ryzyka chemicznego). W związku z tym rozszerzono oznaczenia o litery M – T:

Lista chemikaliów badawczych

A Metanol	G Dietyloamina	M Kwas azotowy 65%
B Aceton	H Tetrahydrofuran	N Kwas octowy 99%
C Acetonitryl	I Octan etylu	O Woda amoniakalna 25%
D Dichlorometan	J n-Heptan	P Nadtlenek wodoru 30%
E Disiarczek węgla	K Wodorotlenek sodu 40%	S Kwas fluorowodorowy 40%
F Toluen	L Kwas siarkowy 96%	T Formaldehyd 37%

Część 2: Wyznaczanie odporności na penetrację

Druga część normy (EN 374-2) dostarcza informacji o odporności rękawicy na penetrację chemikaliów. W tym celu rękawica poddawana jest testowi szczelności. Obejmuje on test szczelności wodnej i/lub test szczelności powietrznej. Rękawica zostaje napełniona powietrzem lub wodą, aby sprawdzić, czy dochodzi do wycieku środka wypełniającego. Przed nowelizacją normy europejskiej 374 ta wodoszczelność lub hermetyczność była oznaczana piktogramem zlewki.

Część 3: Wyznaczanie odporności na permeację

Norma EN 374-3 od 2016 roku odsyła do normy EN 16523-1. Za pomocą opisanej w tej normie procedury testowej sprawdza się, jak długo rękawica chroniąca przed chemikaliami jest w stanie wytrzymać działanie co najmniej trzech różnych chemikaliów badawczych.

Część 4: Wyznaczanie odporności na degradację

Ta część normy istnieje od 2014 roku i zajmuje się pytaniem, w jakim stopniu mechaniczno-fizyczne właściwości materiału zmieniają się w kontakcie z chemikaliami badawczymi (degradacja). W tej metodzie pomiarowej rękawica zostaje poddana godzinnemu, ciągłemu kontaktowi z jedną z 18 płynnych substancji chemicznych. Następnie sprawdza się, w jakim stopniu zmieniła się odporność na przebicie. Taki wynik jest istotny przede wszystkim dla tych użytkowników, którzy w pełni wykorzystują czasy przebicia lub chcą wielokrotnie używać rękawic.

Część 5: Ryzyka związane z mikroorganizmami

Rozróżnia się dwa rodzaje rękawic chroniących przed mikroorganizmami: -> Rękawice chroniące przed bakteriami i grzybami -> Rękawice chroniące przed bakteriami, grzybami i wirusami Są one wyraźnie oznakowane na rękawicy piktogramem "ochrona przed mikroorganizmami". W przypadku ochrony przed wirusami, pod piktogramem umieszczony jest napis "VIRUS". W tym przypadku sprawdzana jest szczelność na przenikanie bakteriofaga Phi-X174.

Odzież Ochrona specjalna

EN ISO 11393

Odzież ochronna dla użytkowników ręcznych pilarek łańcuchowych

Norma EN ISO 11393 (zastępująca EN 381) dotyczy odzieży ochronnej dla użytkowników ręcznych pilarek łańcuchowych. Jest ona podzielona na różne części (lub wykonania) w zależności od chronionej części ciała.

EN ISO 11393-2 - Ochrona nóg

Ta część określa wymagania dotyczące ochrony nóg i definiuje trzy typy (lub wzory) odzieży chroniącej nogi, w zależności od rodzaju ochrony: -> Typ A (ochrona przednia): częściowo zakrywa każdą nogę (180°) plus dodatkowe 5 cm od wewnętrznej strony prawej nogi i 5 cm od zewnętrznej strony lewej nogi. Wkładka ochronna zaczyna się maksymalnie 5 cm od dolnej krawędzi nogawki i kończy 20 cm powyżej kroku. -> Typ B: opisuje ochronę zapewnianą przez nogawki antyprzecięciowe (nakładki). -> Typ C: w tym przypadku każda noga jest chroniona dookoła (360°) przez wkładki ochronne. Ochrona zaczyna się maksymalnie 5 cm od dolnej krawędzi nogawki i kończy się z przodu minimum 20 cm nad krokiem, a z tyłu minimum 50 cm poniżej pasa.

EN ISO 11393-4 - Rękawice ochronne

W tej normie rozróżnia się dwa wzory: -> 1. Grzbiet dłoni (rękawica pięciopalcowa): co najmniej 110 mm szerokości i co najmniej 120 mm wysokości. -> 2. Grzbiet dłoni + 4 palce (rękawica z jednym palcem): co najmniej 110 mm szerokości i co najmniej 190 mm wysokości.

EN ISO 11393-5 - Getry ochronne (ochraniacze nóg)

Getry ochronne służą do połączenia ochrony między stalowym podnoskiem buta ochronnego a powierzchnią ochrony nóg przed pilarką łańcuchową. Są one podzielone na 4 klasy, które zależą od prędkości łańcucha.

Klasa	Prędkość łańcucha
Klasa 0 (już niedopuszczalna)	16 m/s
Klasa 1	20 m/s
Klasa 2	24 m/s
Klasa 3	28 m/s

EN ISO 11393-6 - Ochrona górnej części ciała

Tutaj również rozróżnia się 2 typy konstrukcyjne. -> Typ 1: Na przedniej stronie rękawów wkładka ochronna musi pokrywać co najmniej 80% całkowitej powierzchni, a niechroniona powierzchnia rękawów nie może przekraczać 70 mm (mierząc od krawędzi rękawa). -> Typ 2: Ten typ odpowiada typowi 1, posiada jednak dodatkowo ochronę brzucha. Również tutaj obowiązują cztery wcześniej wymienione klasy.

Odzież Zagrożenia termiczne

EN ISO 11611

Odzież ochronna do stosowania podczas spawania i w procesach pokrewnych

W przypadku spawania i procesów pokrewnych, odzież zgodna z normą EN ISO 11611 chroni przed niewielkimi rozpryskami płynnego metalu, krótkotrwałym kontaktem z płomieniem, ciepłem promieniowania łuku elektrycznego i odpryskami spawalniczymi, a także ograniczonymi ładunkami elektrycznymi. Zasadniczo rozróżnia się dwie klasy: Klasa 1: zapewnia odporność na odpryski metalu do momentu wzrostu temperatury o 40 K na odwrocie próbki: od 15 do 24 kropli oraz wskaźnik przenikania ciepła RHTI >/= 7s. Klasa 2: zapewnia odporność na krople metalu do momentu wzrostu temperatury o 40 K na odwrocie próbki: >/= 25 kropli oraz wskaźnik przenikania ciepła >/= 16s. Dodatkowa litera A w piktogramie informuje o sposobie oddziaływania płomienia na materiały i szwy zgodnie z EN ISO 15025. A1: zapalenie powierzchniowe przez 10 sekund A2: zapalenie krawędziowe przez 10 sekund

Odzież Zagrożenia termiczne

EN ISO 11612

Odzież ochronna – Odzież chroniąca przed wysoką temperaturą i płomieniem

W przypadku krótkotrwałego kontaktu z płomieniem i co najmniej jednym rodzajem wysokiej temperatury odpowiednia jest odzież przetestowana zgodnie z niniejszą normą europejską. Ochronę przed wysoką temperaturą rozróżnia się według następujących rodzajów ciepła:

Poziomy wydajności oddziaływania wysokiej temperatury

Kod	Rodzaj ciepła / oddziaływania	Poziomy wydajności
A	Ograniczone rozprzestrzenianie się płomienia	A1, A2
B	Ciepło konwekcyjne	B1 – B3
C	Ciepło promieniowania	C1 – C4
D	Rozpryski płynnego aluminium	D1 – D3
E	Rozpryski płynnego żelaza	E1 – E3
F	Ciepło kontaktowe	F1 – F3

-> Poziomy wydajności (od 1 do 4) wskazują, jak długo lub jak intensywnie materiał wytrzymuje dany rodzaj ciepła. -> Poziom 1 oznacza najniższą ochronę, poziom 3 lub 4 najwyższą ochronę. -> Warunkiem koniecznym do spełnienia normy jest zaliczenie testu oznaczonego literą A (rozprzestrzenianie się płomienia).

Odzież Wymagania ogólne

EN ISO 13688

Odzież ochronna – Wymagania ogólne

W normie EN ISO 13688 określono ogólne wymagania dotyczące ergonomii, bezpieczeństwa, oznaczenia wielkości, starzenia, kompatybilności i znakowania odzieży ochronnej, a także informacje, które producent powinien dostarczyć wraz z odzieżą ochronną. Norma ta jest zawsze stosowana w połączeniu z innymi normami i sama w sobie nie stanowi potwierdzenia właściwości ochronnych.

Odzież Zagrożenia chemiczne

EN ISO 13982

Ochrona przed cząstkami stałymi (pyłoszczelność)

Część 1: Wymagania dotyczące właściwości odzieży chroniącej przed chemikaliami, zapewniającej ochronę całego ciała przed cząstkami stałymi unoszącymi się w powietrzu. Część 2: Metoda badania w celu określenia przecieku wewnętrznego aerozoli drobnych cząstek przez kombinezony ochronne (ISO 13982-2:2004)

Odzież Zagrożenia termiczne

EN ISO 14116

Ochrona przed płomieniem

Materiały, zestawy materiałów i odzież o ograniczonym rozprzestrzenianiu płomienia. Indeks 1: Ochrona przed rozprzestrzenianiem płomienia, płonącymi kroplami, żarzeniem wtórnym Indeks 2: Ochrona przed rozprzestrzenianiem płomienia, płonącymi kroplami, żarzeniem wtórnym, powstawaniem dziur Indeks 3: Ochrona przed rozprzestrzenianiem płomienia, płonącymi kroplami, żarzeniem wtórnym, powstawaniem dziur, paleniem wtórnym

Ochrona stóp

EN ISO 20344

Środki ochrony indywidualnej – Metody badania obuwia

Ochrona stóp Zagrożenia mechaniczne

EN ISO 20345

Środki ochrony indywidualnej – Obuwie bezpieczne

Jeśli istnieje ryzyko odniesienia urazów stóp podczas pracy, należy nosić obuwie zgodne z tą normą. Oprócz stałych wymagań dotyczących materiału obuwia oraz podnoska, buty są podzielone na pięć kategorii:

Klasy ochrony (kategorie)

Klasa	Wymagania / Właściwości
SB	Standardowe obuwie z podnoskiem ochronnym
S1	antystatyczne, podeszwa absorbująca energię (200 dżuli), zabudowana pięta
S2	jak S1, z wodoodporną cholewką
S3	jak S2, z podeszwą odporną na przebicie
S4	jak S1, z wodoodporną cholewką wykonaną z materiału polimerowego
S5	jak S4, ze stalową wkładką odporną na przebicie

Opcjonalne oznaczenia dodatkowe

A Antystatyczne	CI Izolacja spodu od zimna
E Absorpcja energii w części piętowej	HI Izolacja spodu od ciepła
FO Odporność podeszwy na węglowodory	WR Odporność całego obuwia na wodę
P Odporność na przebicie	WRU Przepuszczalność i absorpcja wody materiału cholewki
HRO Odporność spodów na kontakt z gorącym podłożem	M Ochrona śródstopia
CR Odporność na przecięcie	-

Odporność na poślizg

-> SRA: Odporność na poślizg na podłożu ceramicznym pokrytym roztworem laurylosiarczanu sodu (SLS) -> SRB: Odporność na poślizg na podłożu ze stali pokrytym glicerolem -> SRC: Spełnione wymagania SRA i SRB

Odzież Ostrzegawcza

EN ISO 20471

Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności

W sytuacjach, w których występuje wysokie ryzyko niezauważenia w ruchu drogowym lub w jego pobliżu, odzież zgodna z tą normą zapewnia lepszą widzialność. W porównaniu do normy EN 471 zadbano o lepszą widzialność dookoła poprzez wymóg umieszczenia materiału odblaskowego wokół tułowia i ramion. Dzięki tym wytycznym projektowym osoby noszące taką odzież są lepiej rozpoznawalne również w nocy. Klasyfikacja odbywa się w klasach od 1 do 3, przy czym klasa 3 reprezentuje najlepszą widzialność i tym samym nadaje się również do ruchu o dużym natężeniu i prędkości. Należy pamiętać, że klasyfikacja jest częściowo uzależniona od warunku, aby pozostała odzież również osiągała minimalną widzialność zgodnie z EN ISO 20471.

Minimalna powierzchnia widocznego materiału (w m²)

Materiał	Klasa 3	Klasa 2	Klasa 1
Materiał tła	0,80 m²	0,50 m²	0,14 m²
Materiał retrorefleksyjny	0,20 m²	0,13 m²	0,10 m²
Materiał o połączonych właściwościach	n.d.	n.d.	0,20 m²

-> UWAGA: Klasa odzieży zależy od najmniejszej powierzchni widocznego materiału. -> Klasa 3 oferuje najwyższą zauważalność i jest wymagana przy pracach na drogach o dużej prędkości ruchu (V > 60 km/h).

Ochrona rąk Wymagania ogólne

EN ISO 21420

Rękawice ochronne – Wymagania ogólne i metody badań

Odzież Zagrożenia chemiczne

EN ISO 27065

Wymagania dotyczące właściwości odzieży ochronnej dla użytkowników środków ochrony roślin oraz osób wykonujących prace następcze

Norma opisuje trzy klasy wydajności, które definiują stopień ochrony przed działaniem chemikaliów:

Przegląd klas wydajności

Klasa	Poziom ryzyka	Działanie ochronne i zastosowanie
C1	Niskie ryzyko	Materiały i szwy wykazują minimalną odporność na przenikanie cieczy. Nie nadaje się do zastosowań ze stężonymi roztworami.
C2	Średnie ryzyko	Materiał i szwy muszą wykazywać wyższe działanie ochronne niż w przypadku poziomu C1. Nie nadaje się do zastosowań ze stężonymi roztworami.
C3	Wysokie ryzyko	Materiał i szwy wykazują minimalne działanie ochronne przed permeacją. Nadaje się do stosowania ze stężonymi i rozcieńczonymi roztworami.

-> Wybór odpowiedniej klasy zależy w głównej mierze od stężenia stosowanych chemikaliów oraz czasu trwania kontaktu. -> C3 stanowi najwyższy poziom ochrony w ramach tej klasyfikacji.

Odzież

ISO 14644

Pomieszczenia czyste i związane z nimi środowiska kontrolowane

Niniejsza norma reguluje procedury i systemy w pomieszczeniach czystych w odniesieniu do ich czystości pyłowej, ze szczególnym uwzględnieniem cząstek przenoszonych przez powietrze. Norma ISO 14644 jest podzielona na 10 części: Część 1: Klasyfikacja czystości powietrza na podstawie stężenia cząstek Część 2: Specyfikacje dotyczące monitorowania i okresowych badań w celu wykazania ciągłej zgodności z ISO 14644-1 Część 3: Metody badawcze Część 4: Projektowanie, budowa i rozruch Część 5: Eksploatacja Część 6: Terminologia Część 7: Urządzenia rozdzielające (dyfuzory czystego powietrza, komory rękawicowe, izolatory i mini-środowiska) Część 8: Klasyfikacja zanieczyszczenia molekularnego przenoszonego przez powietrze Część 9: Klasyfikacja czystości powierzchniowej pod względem cząstek stałych Część 10: Klasyfikacja czystości powierzchniowej pod względem chemicznym Część 11: - Część 12: - Część 13: Czyszczenie powierzchni w celu osiągnięcia określonych poziomów czystości pod względem klasyfikacji cząsteczkowej i chemicznej Część 14: Ocena przydatności sprzętu do stosowania w pomieszczeniach czystych na podstawie stężenia cząstek w powietrzu Część 15: Ocena przydatności wyposażenia i materiałów do stosowania w pomieszczeniach czystych na podstawie stężenia chemicznego w powietrzu i na powierzchniach Część 16: Wytyczne dotyczące poprawy efektywności energetycznej pomieszczeń czystych i urządzeń czystego powietrza

Odzież Zagrożenia termiczne

IEC 61482-1-2

Odzież ochronna chroniąca przed zagrożeniami termicznymi spowodowanymi łukiem elektrycznym

Prace w pobliżu części znajdujących się pod napięciem oraz prace elektrotechniczne niosą ze sobą ryzyko powstania łuku elektrycznego. Odzież ochronna zgodna z tą normą ogranicza zagrożenie termiczne powodowane przez łuk awaryjny. Norma ta nie obejmuje jednak ochrony przed porażeniem prądem elektrycznym. Rozróżnia się 2 klasy: Klasa 1 (4 kA) - Prace pod napięciem - Odzież ochronna chroniąca przed zagrożeniami termicznymi spowodowanymi łukiem elektrycznym Klasa 2 (7 kA) - Prace pod napięciem - Odzież ochronna chroniąca przed zagrożeniami termicznymi spowodowanymi łukiem elektrycznym

Öko-Tex® Standard 100

Etykieta OEKO-TEX® STANDARD 100 oznacza, że wszystkie elementy artykułu zostały przebadane pod kątem zawartości substancji szkodliwych i są tym samym bezpieczne dla zdrowia. Obejmuje to na przykład nici, guziki i akcesoria.

Klasy produktów według przeznaczenia

W ramach OEKO-TEX® STANDARD 100 artykuły są grupowane zgodnie z ich przeznaczeniem i dzielone w następujący sposób:

Klasa	Nazwa	Opis i przykłady
Klasa 1	Produkty dla niemowląt	Produkty dla niemowląt i małych dzieci. Tutaj obowiązują najsurowsze wymagania i wartości graniczne.
Klasa 2	Produkty mające bezpośredni kontakt ze skórą	Artykuły noszone bezpośrednio na skórze lub mające z nią kontakt na dużej powierzchni (np. bluzki, koszule, bielizna).
Klasa 3	Produkty niemające bezpośredniego kontaktu ze skórą	Artykuły o minimalnym kontakcie ze skórą lub braku takiego kontaktu (np. kurtki, kamizelki).
Klasa 4	Materiały wykończeniowe	Półprodukty lub akcesoria do celów wyposażenia wnętrz (np. obrusy, zasłony, tkaniny obiciowe).

-> Wszystkie elementy muszą spełniać wymagane kryteria, aby produkt końcowy mógł otrzymać certyfikat.
-> Więcej informacji można znaleźć na stronie: https://www.oeko-tex.com/en/our-standards/standard-100-by-oeko-tex